دوستان زیادی در ویسگون و در سراسر فضای مجازی ایران، با دغ

دوستان زیادی در ویسگون و در سراسر فضای مجازی ایران، با دغدغه و نیت خیر، در حال تلاش برای تبیین و روشنگری‌اند.

قبلا درباره تفاوت‌های بنیادین میان فعالیت در پیام‌رسان‌ها و شبکه‌های اجتماعی سخن گفته‌ام؛ تفاوت در تخاطب، در میدان گفت‌وگو و در مسؤولیت بزرگتری که در شبکه‌های اجتماعی بر دوش ما قرار می‌گیرد.

اما آنچه امروز لازم می‌دانم دوباره به آن توجه بدهم، یادآوری یک اصل بنیادین اخلاقی است؛ آنجا که در روایتی پیامبر اسلام صلی‌الله‌علیه‌وآله فرمودند: «در خشم، تربیت نیست» و در جایی دیگر فرمودند: «نخستین چیزی که در ترازوی اعمال انسان سنجیده می‌شود، اخلاق است.»

دوستان عزیز
شبکه‌های اجتماعی حافظه دارند.
رفتارها، لحن‌ها، داوری‌ها و واکنش‌های ما در خاطر این فضا و در ذهن مخاطب باقی می‌ماند.
مخاطب با چهره عبوس، با لحن آمرانه و قضاوت‌گر، با تمسخر و نگاه از بالا به پایین و با عصبانیت و جوگیری هدایت نمی‌شود.
هیچ حقیقتی هم هرقدر که حق باشد، با خشونت زبانی و تحقیر، در دل انسان‌ها نمی‌نشیند.

اگر تاب شنیدن صدای یکدیگر را ندارید، اگر گرفتار خشم، تندی و قضاوت‌های شتاب‌زده‌اید. اگر چنان هستید که در بند بالا گفته شد، به حرمت ایمان باقی‌مانده‌مان، به احترام شدت دغدغه پیامبرمان بر هدایت انسان‌ها، به احترام زهد خمینی و به احترام امید خامنه‌ای... دست‌کم پرچم دین و انقلاب را به دست نگیریم و جامعه را از محور این ارزش‌های والا پراکنده نکنیم...

من در چشم بسیاری از همین جوانانِ مسئله‌دار، در میان همین ذهن‌های پرسشگر و پاسخ‌نیافته، بسیار بسیار «کیان» می‌بینم؛ انسان‌هایی که دلشان می‌تواند تغییر کند، بفهمد، بازگردد و راهی را انتخاب کند که شاید امروز برای ما در حد یک آرزوی دست نیافتنی ست...

مهربان باشید.
مهربانی انتخاب نیست؛ مسؤولیت ماست.