امشب

امشب
تمام حوصله ام خیسِ گریه است
اصلاخودت بگو کجای آسمان
بی قراری هایم نشسته ای
و سه تار می زنی
کاش کمی برگردی به قدر یک فنجان چای
به اندازه ی تماشای یک آدم برفی
و کسالتِ دلم را
از روی این ابرهای مه گرفته بتکانی
کاش برگردی
دستهایم را بگیری بغلم کنی
و تا همیشه بمانی
آنقدر بمانی که آسمان
حتی در بارانی ترین روزهای سال
دستمال جادوئی اش را دست بگیرد
و ردپای تمام خداحافظی هایت را
مثل برف با لبخندت
از روی پیاده روهای صورتم پاڪ ڪند ...