دم اون دوست دختر پسرای قدیمی گرم...

دم اون دوست دختر پسرای قدیمی گرم...
که نه موبایل داشتن نه فیسبوک نه هیچیه دیگه ؛


تنها وسیله ی ارتباطشون یه تلفن کارتی بود

و اعتماد بالا که بجای دادنه ۱۰۰تا خطه اعتباری شماره خونه میدادن

و اونقدر زنگ میزدن تا عشقشون گوشیو جواب بده


دمشون گرم که قراراشون مبداش دم مدرسه بود و مقصدش خونه


دم دختراش گرم که با یک کیلو اپل مانتو و ابروهای موکتی

و ناخنای از ته گرفته میرفتن سر قرار


دم پسراش گرم که تو راه واسه عشقشون از چیپس و لواشک و باقالی کم نمیذاشتند


دمشون گرم که تو اوج دعوا با نوشتن یه نامه ی عاشقونه دوباره آشتی میکردند

و آخر اینکه دمشــــــــــــون گرم که خیانت نمیکردن و


تک پرررررررررررر بودن