‌‌‌‌‌‌
آشفته ترین رودم و از خویش گریزان
آواره ی آغوشِ تو دریا !... بغلم کن !


غم جان قلم را به لب آورد و غزل شد
لبخند بزن، وای به حال غزلم کن


‌‌‌‌‌