جایی میان باور و تردیدم ، چیزی مرا به هم زده مشکوکم

جایی میان باور و تردیدم ، چیزی مرا به هم زده مشکوکم

رد هزار تیغ به تن دارم ، دیگر به هر مراوده مشکوکم

لج کرده است آینه ی ذهنم، تصویر های من همه بی رنگند

خاکستری ، سیاه ، پر از انکار، شاید سرم عوض شده! مشکوکم

پر کرده است دور و ورم را بهت، هر اتفاق ، مبهم و ناجور است

انگار شهر هرت شده دنیا ، کلا به حکم و قاعده مشکوکم

صد تکه کرده اند مرا ، آری ، تکه به تکه داعی استقلال

از هیبتم نمانده به جز نامی، حالا به هر معاهده مشکوکم

صف بسته است درد ،دهانم را ، وا می کنم دوباره و می بندم

وقتی که گوش ها همه کر هستند، دیگر به داد و عربده مشکوکم

من مانده ام و دفتر اشعارم، با یک مداد خسته و درمانده

باید یقین کنم که خدایی هست...
"باید یقین کنم که خدایی هست...
باید یقین کنم که خدایی هست...
باید..."
حافظ کجاست میکده!؟

مشکوکم...

صافی