خودم

ﮐُﺘﺶ ﺭﻭﺗﻨﺶﮐﺮﺩﻭﻟﺒﺨﻨﺪ ﺯﺩ :
"ﭼﻘﺪﺭﺧﻮﺑﻪﮐﻪ ﻣﺎﮐﻨﺎﺭ ﻫﻤﯿﻢ"

ﺣﻮﺍﺳﻢ ﺑﻪﭼﺸﻤﺎﯼ ﺳﮓﺩﺍﺭﺷﻪ
ﺑﻠﻨﺪﺗﺮﺻﺪﺍ ﺯﺩ"ﻋﺰﯾﺰﻡ!ﺑﺮﯾﻢ…؟"

ﺑﺎﭼﺸﻤﺎﯼ ﺑﺴﺘﻪ ﻧﻔﺲ ﻣﯿﮑﺸﻢ
ﭼﻪﻋﻄﺮﯼ ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺭﻭ ﺷﺎﻝﮔﺮﺩﻧﻢ

ﻫﻤﻪ ﻓﮑﺮﻭﺫﮐﺮﻡﻫﻤﯿﻦﻋﻄﺮﺷﻪ
ﻭﺍﺳﻪ ﺍﯾﻨﻪ ﺁﺭﻭﻣﻪ ﺭﺍﻩ ﺭﻓﺘﻨﻢ

ﻣﯿﺨﺎﻡﻫﯽ ﻣﻮﻫﺎﺷﻮ ﻧﻮﺍﺯﺵﮐﻨﻢ
ﻣﯿﺠﻨﮕﻢ ﻭﻟﯽ ﺑﯿﺨﻮﺩﯼ ﺑﺎخودم

ﺧﺪﺍﯾﯽ ﺑﻪ ﺑﺎﺩﻡﺣﺴﻮﺩﯾﻢﻣﯿﺸﻪ
ﻣﯿﺎﺩﻭﻣﻮﻫﺎﺷﻮﻣﯿﺮﯾﺰﻩ ﺑﻬﻢ

ﺻﺪﺍﺿﺒﻄﺸﻮﺑﺴﺘﻪﻭ ﺯﯾﺮﻟﺐ
ﻣﯿﺨﻮﻧﻪ ﻫﻤﻮﻥ ﺷﻌﺮِﻫﺮﺑﺎﺭﺷﻮ

ﻧﮕﺎﺵ ﻣﯿﮑﻨﻢ،ﺯُﻝ ﺯﺩﻩ ﺗﻮﻭ ﭼﺸﺎﻡ
ﻣﯿﺪﻭﻧﻪﮐﻪ ﺩﻭﺱﺩﺍﺭﻡ ﺍﯾﻦﮐﺎﺭﺷﻮ

ﺩﻡ ﺭﻓﺘﻨﺶ ﺑﻮﺳﻪ ﺯﺩﺭﻭﻭﺳﺮﻡ
ﯾﻪ ﺟﻮﺭﯼﮐﻪ ﭼﻦ ﺩﯾﻘﻪﺍﯼ ﺟﺎﺵ ﻧﺮﻓﺖ

ﯾﻪﻋﯿﻨﮏ ﺑﻪﭼﺸﻤﺶ ﺯﺩﻭﺩﻭﺭﺷﺪ
نگام ﺗﺎﮐﺠﺎﻫﺎﮐﻪ ﺑﺎﻫﺎﺵ ﻧﺮﻓﺖ