دنیا بدون تو.. ؛

دنیا بدون تو.. ؛

اگر تو نبودی، دیگر چه بود و چه کس بود تا از نبود تو حرف بزند؟

اگر تو نبودی، آفتاب از کدامین مشرق طلوع می‌کرد و مهتاب در کدامین مغرب آسمان را نورافشان می‌کرد.

اگر تو نبودی، دست‌های مهربانی کدامین صورت را نوازش می‌داد و نگاه کریمانه کدامین فقیر را امید می‌بخشید.

اگر تو نبودی، اصلاً مگر می‌توان تصور کرد بی تو بودن را.

اصلاً بودن با تو آغاز می‌شود و نیستی نقطه‌ی آغاز بی تو بودن است؛
آفتاب از مشرق چشمان تو طلوع می‌کند و مهتاب در آسمان قلب تو نورافشانی می‌کند؛
مهربانی دست‌های توست و نگاه کریمانه خصلت چشمان تو، حرف حرف قرآن به خاطر صوت دل‌نشین تو آمده‌اند و آیه آیه‌ی وحی به امید نگاه تو از عرش به زمین نازل‌شده‌اند، آرزوی شاهان است که گدای کوی تو باشند و منتهای عشق گدایان است که تو شاهشان باشی.

فاطمه (س) مادری را با تو چشیده است و علی (ع) با قدم‌های تو پدر شده است. حسین (ع) تمام قیامش را مدیون قامت توست و سجاد (ع) صحیفه‌اش را از روی منش تو گفته است.
باقر (ع) به تو می‌نازد و صادق (ع) از تو می‌گوید.
کاظم (ع) خلاصه‌شده‌ی توست و رضا (ع) از سلسله‌ی طلایی کرمت حرف می‌زند.
جواد (ع) جود و بخشش را از تو آموخته است و هادی (ع) به دست کریمانه‌ات هدایت‌گر شده است.
حسن (ع) اسمش را وامدار توست و مهدی (ع) تمام توست وقتی صدایش عالم‌گیر می‌شود...
و منِ کوچک‌ترین، در صحن دلم پنجره فولادی ساخته‌ام از جنس لطفت و قلب سیاهم را به آن گره‌زده‌ام.
اگر تو نبودی من به کدامین درگاه محبت گدایی می‌کردم و از کدامین صاحب بخشش طلب می‌کردم؟

اصلاً دنیای بدون تو را نمی‌توان تصور کرد!

السلام علیک یا ابامحمد
یاحسن بن علی
ایهاالمجتبی یابن رسول الله
یاحجه الله علی خلقه
یاسیدناومولانا
اناتوجهناواستشفعناوتوسلنابک الینا
وقدمناک بین یدیه حاجاتنا
یاوجیه عندالله اشفع لنا عندالله . . .