ﻓﺤﺶ ﺩﺍﺩﻥ ﻭ ﻟﻌﻦ ﮐﺮﺩﻥ ﺩﻭ ﻣﺴﺎﻟﻪ ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ ﺍﺳﺖ ﻭ ﻣﺎﻫﯿﺖ ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺎ ﯾ
ﻓﺤﺶ ﺩﺍﺩﻥ ﻭ ﻟﻌﻦ ﮐﺮﺩﻥ ﺩﻭ ﻣﺴﺎﻟﻪ ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ ﺍﺳﺖ ﻭ ﻣﺎﻫﯿﺖ ﺁﻧﻬﺎ ﺑﺎ ﯾﮑﺪﯾﮕﺮ ﻓﺮﻕ ﻣﯽ ﮐﻨﺪ. ﺩﺭ ﻓﺤﺶ ﺩﺍﺩﻥ ﻫﯿﭻ ﻓﺎﯾﺪﻩ ﻣﻨﻄﻘﯽ ﻭ ﻋﻘﻼﯾﯽ ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺩﺭ ﺣﺎﻟﯽ ﮐﻪ ﻟﻌﻦ ﮐﺮﺩﻥ ﺩﺍﺭﺍﯼ ﻓﺎﯾﺪﻩ ﺍﯼ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻭﺟﻮﺩ ﺁﻥ ﺭﺍ ﺿﺮﻭﺭﯼ ﻣﯽ ﮐﻨﺪ.
ﻭ ﺣﺘﯽ ﺩﺭ ﻗﺮﺁﻥ ﮐﻪ ﺍﺯ ﻓﺤﺶ ﺩﺍﺩﻥ ﺑﻪ ﻣﺸﺮﮐﯿﻦ ﻧﻬﯽ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ، ﺩﻫﻬﺎ ﺑﺎﺭ ﮔﺮﻭﻫﻬﺎﯾﯽ ﺭﺍ ﻣﻮﺭﺩ ﻟﻌﻦ ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ، ﺑﻪ ﻋﻨﻮﺍﻥ ﻧﻤﻮﻧﻪ ﻗﺮﺁﻥ ﮐﺴﺎﻧﯽ ﮐﻪ ﺳﺒﺐ ﮔﻤﺮﺍﻫﯽ ﺩﯾﮕﺮﺍﻥ ﻣﯽ ﺷﻮﻧﺪ ﺭﺍ ﻟﻌﻦ ﮐﺮﺩﻩ ﻭ ﻟﻌﻨﺖ ﮐﺮﺩﻥ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺳﺰﺍﻭﺍﺭ ﺍﻋﻼﻡ ﻧﻤﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
(ﻫﺮ ﮐﺴﯽ ﮐﻪ ﻟﻌﻨﺖ ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺍﺳﺖ ﺑﺎﯾﺪ ﺍﯾﻦ ﮔﻮﻧﻪ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺭﺍ ﻟﻌﻦ ﮐﻨﺪ):
«ﺇِﻥَّ ﺍﻟَّﺬِﯾﻦَ ﯾَﻜْﺘُﻤُﻮﻥَ ﻣَﺎ ﺃَﻧﺰَﻟْﻨَﺎ ﻣِﻦَ ﺍﻟْﺒَﯿِّﻨَﺎﺕِ ﻭَﺍﻟْﻬُﺪَﻯ ﻣِﻦ ﺑَﻌْﺪِ ﻣَﺎ ﺑَﯿَّﻨَّﺎﻩُ ﻟِﻠﻨَّﺎﺱِ ﻓِﯽ ﺍﻟْﻜِﺘَﺎﺏِ ﺃُﻭﻟَـﺌِﻚَ ﯾَﻠﻌَﻨُﻬُﻢُ ﺍﻟﻠّﻪُ ﻭَﯾَﻠْﻌَﻨُﻬُﻢُ ﺍﻟﻠَّﺎﻋِﻨُﻮﻥَ؛[ﺑﻘﺮﻩ/159] ﻛﺴﺎﻧﻰ ﻛﻪ ﺩﻻﯾﻞ ﺭﻭﺷﻦ، ﻭ ﻭﺳﯿﻠﻪ ﻫﺪﺍﯾﺘﻰ ﺭﺍ ﻛﻪ ﻧﺎﺯﻝ ﻛﺮﺩﻩ ﺍﯾﻢ، ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺁﻧﻜﻪ ﺩﺭ ﻛﺘﺎﺏ ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺮﺩﻡ ﺑﯿﺎﻥ ﻧﻤﻮﺩﯾﻢ، ﻛﺘﻤﺎﻥ ﻛﻨﻨﺪ، ﺧﺪﺍ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﻟﻌﻨﺖ ﻣﻰﻛﻨﺪ؛ ﻭ ﻫﻤﻪ ﻟﻌﻨﺖ ﻛﻨﻨﺪﮔﺎﻥ ﻧﯿﺰ، ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﻟﻌﻦ ﻣﻰﻛﻨﻨﺪ».
ﺍﮔﺮ ﺩﺭ ﺁﯾﻪ ﻗﺮﺁﻥ ﺩﺭ ﻧﻬﯽ ﺍﺯ ﺩﺷﻨﺎﻡ ﺩﺍﺩﻥ ﻧﯿﺰ ﺩﻗﺖ ﮐﻨﯿﻢ، ﺭﻭﺷﻦ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻧﻬﯽ ﺍﺯ ﻓﺤﺶ ﺩﺍﺩﻥ، ﺑﻪ ﺩﻟﯿﻞ ﻣﺎﻫﯿﺖ ﻏﯿﺮ ﻣﻨﻄﻘﯽ ﻣﺎﺟﺮﺍ ﻭ ﺯﻣﯿﻨﻪ ﺳﺎﺯﯼ ﺁﻥ ﺑﺮﺍﯼ ﺍﻗﺪﺍﻣﺎﺕ ﺟﺎﻫﻼﻧﻪ ﺑﯿﺸﺘﺮ ﺍﺳﺖ:
«ﻭَ ﻻ ﺗَﺴُﺒُّﻮﺍ ﺍﻟَّﺬﯾﻦَ ﯾَﺪْﻋُﻮﻥَ ﻣِﻦْ ﺩُﻭﻥِ ﺍﻟﻠَّﻪِ ﻓَﯿَﺴُﺒُّﻮﺍ ﺍﻟﻠَّﻪَ ﻋَﺪْﻭﺍً ﺑِﻐَﯿْﺮِ ﻋِﻠْﻢٍ[ﺍﻧﻌﺎﻡ/108] (ﺑﻪ ﻣﻌﺒﻮﺩ) ﻛﺴﺎﻧﻰ ﻛﻪ ﻏﯿﺮ ﺧﺪﺍ ﺭﺍ ﻣﻰﺧﻮﺍﻧﻨﺪ ﺩﺷﻨﺎﻡ ﻧﺪﻫﯿﺪ، ﻣﺒﺎﺩﺍ ﺁﻧﻬﺎ (ﻧﯿﺰ) ﺍﺯ ﺭﻭﻯ (ﻇﻠﻢ ﻭ) ﺟﻬﻞ، ﺧﺪﺍ ﺭﺍ ﺩﺷﻨﺎﻡ ﺩﻫﻨﺪ.»
ﻓﺤﺶ ﺩﺍﺩﻥ ﻫﯿﭻ ﻓﺎﯾﺪﻩ ﺍﯼ ﺑﺮﺍﯼ ﺟﻨﺎﺡ ﺣﻖ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭ ﺗﻨﻬﺎ ﻣﯽ ﺗﻮﺍﻧﺪ ﺳﺒﺐ ﺗﺤﺮﯾﮏ ﻃﺮﻑ ﻣﻘﺎﺑﻞ ﺑﺮﺍﯼ ﻣﻘﺎﺑﻠﻪ ﺑﻪ ﻣﺜﻞ ﺷﻮﺩ. ﺩﺭ ﺣﺎﻟﯽ ﮐﻪ ﺟﻨﺎﺡ ﺣﻖ ﺑﺎﯾﺪ ﺳﺨﻨﯽ ﺑﮕﻮﯾﺪ ﮐﻪ ﻓﺎﯾﺪﻩ ﺍﯼ ﺩﺭ ﭘﯽ ﺁﻥ ﺑﺎﺷﺪ. ﺣﻀﺮﺕ ﻋﻠﯽ (ﻉ) ﺯﻣﺎﻧﯽ ﮐﻪ ﻣﯽ ﺑﯿﻨﺪ، ﺑﻌﻀﯽ ﺍﺯ ﺍﺻﺤﺎﺏ ﺍﯾﺸﺎﻥ ﺩﺭ ﺟﻨﮓ ﺻﻔﯿﻦ، ﺑﻪ ﺷﺎﻣﯿﺎﻥ ﺩﺷﻨﺎﻡ ﻣﯽ ﺩﻫﻨﺪ، ﺑﻪ ﺁﻧﻬﺎ ﻣﯽ ﻓﺮﻣﺎﯾﻨﺪ: ﻣﻦ ﺧﻮﺵ ﻧﺪﺍﺭﻡ ﻛﻪ ﺷﻤﺎ ﺩﺷﻨﺎﻡ ﺩﻫﻨﺪﻩ ﺑﺎﺷﯿﺪ، ﺍﻣﺎ ﺍﮔﺮ ﻛﺮﺩﺍﺭﺷﺎﻥ ﺭﺍ ﺗﻌﺮﯾﻒ، ﻭ ﺣﺎﻻﺕ ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ ﺑﺎﺯ ﮔﻮ ﻣﻰﻛﺮﺩﯾﺪ ﺑﻪ ﺳﺨﻦ ﺭﺍﺳﺖ ﻧﺰﺩﯾﻚﺗﺮ، ﻭ ﻋﺬﺭ ﭘﺬﯾﺮﺗﺮ ﺑﻮﺩ.[1]
ﺑﻨﺎﺑﺮﺍﯾﻦ ﺑﺎﯾﺪ ﻟﻌﻦ ﺭﺍ ﺑﺎ ﺗﻮﺟﻪ ﺑﻪ ﻓﺎﯾﺪﻩ ﺁﻥ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺩﺍﺩ. ﻭ ﺑﺎ ﺍﻧﺪﮎ ﺗﺎﻣﻠﯽ ﺭﻭﺷﻦ ﻣﯽ ﺷﻮﺩ ﮐﻪ ﻟﻌﻦ ﮐﺮﺩﻥ، ﺍﺯ ﻣﺼﺎﺩﯾﻖ ﺗﺒﺮﯼ ﺍﺯ ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﺯ ﻓﺮﻭﻉ ﺩﯾﻨﯽ ﺍﺳﻼﻡ ﻧﯿﺰ ﺑﻪ ﺷﻤﺎﺭ ﻣﯽ ﺭﻭﺩ.
ﺍﻧﺴﺎﻧﯽ ﮐﻪ ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻪ ﻣﺴﺎﻟﻪ ﺍﯼ ﻋﺸﻖ ﻣﯽ ﻭﺭﺯﺩ، ﺑﺎﯾﺪ ﺑﺎ ﻋﻮﺍﻣﻞ ﺁﺳﯿﺐ ﺭﺳﺎﻥ ﺑﻪ ﻋﺸﻖ ﻭ ﻋﻼﻗﻪ ﺧﻮﺩ، ﺩﺷﻤﻨﯽ ﮐﻨﺪ. ﺍﺯ ﻫﻤﯿﻦ ﺭﻭﺳﺖ ﮐﻪ ﻋﺸﻖ ﻭ ﻣﺤﺒﺖ ﺍﻧﺴﺎﻥ، ﺑﺮﺍﯼ ﺍﻭ ﻣﺮﺯ ﻭ ﺧﻂ ﻗﺮﻣﺰ ﻣﯽ ﺁﻓﺮﯾﻨﺪ.
ﮐﺴﯽ ﮐﻪ ﺍﺩﻋﺎﯼ ﺩﻭﺳﺘﯽ ﺑﺎ ﻫﻤﻪ ﮐﺲ ﻭ ﻫﻤﻪ ﻓﺮﻗﻪ ﻫﺎ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ، ﻗﻄﻌﺎ ﻣﻨﺎﻓﻖ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﯽ ﺗﻮﺍﻧﺪ ﻫﺮ ﺩﻗﯿﻘﻪ ﺑﻪ ﺷﮑﻠﯽ ﻭ ﺭﻧﮕﯽ ﺩﺭﺑﯿﺎﯾﺪ ﻭ ﮐﻨﺎﺭ ﻋﻮﺍﻣﻞ ﮐﺎﻣﻼ ﻧﺎﺳﺎﺯﮔﺎﺭ، ﺑﺎﻗﯽ ﺑﻤﺎﻧﺪ. ﺑﻪ ﻋﻨﻮﺍﻥ ﻣﺜﺎﻝ ﭼﮕﻮﻧﻪ ﻣﻤﮑﻦ ﺍﺳﺖ ﮐﺴﯽ ﻃﺮﻓﺪﺍﺭ ﻣﻈﻠﻮﻣﯿﻦ ﺑﺎﺷﺪ ﻭ ﺩﺭ ﻋﯿﻦ ﺣﺎﻝ ﻇﺎﻟﻤﺎﻥ ﺭﺍ ﻧﯿﺰ ﺩﻭﺳﺖ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ؟ ﻭ ﺗﻌﺎﻣﻞ ﻭ ﺭﺍﺑﻄﻪ ﺍﺵ ﺑﺎ ﻫﺮ ﺩﻭ ﮔﺮﻭﻩ ﻣﻈﻠﻮﻡ ﻭ ﻇﺎﻟﻢ ﯾﮑﺴﺎﻥ ﺑﺎﺷﺪ؟
ﺑﻨﺎﺑﺮﺍﯾﻦ ﺍﮔﺮ ﺑﺎﯾﺪ ﺑﺎ ﺍﻭﻟﯿﺎﻯ ﺍﻟﻬﯽ ﺩﻭﺳﺘﻰ ﻛﺮﺩ، ﺑﺎ ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ ﺧﺪﺍ ﻫﻢ ﺑﺎﯾﺪ ﺩﺷﻤﻨﻰ ﻛﺮﺩ. ﻭ ﺍﮔﺮ «ﺩﺷﻤﻨﻰ» ﺑﺎ ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ ﺧﺪﺍ ﻧﺒﺎﺷﺪ، ﺑﻪ ﺗﺪﺭﯾﺞ ﺭﻓﺘﻪ ﺭﻓﺘﻪ، ﻫﻤﺎﻥ ﺩﺷﻤﻨﯽ ﻫﺎ ﻋﺎﺩﯼ ﻭ ﻃﺒﯿﻌﯽ ﺟﻠﻮﻩ ﻣﯽ ﮐﻨﺪ ﻭ ﺷﺨﺺ ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﺻﻒ ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ ﺍﻭﻟﯿﺎﺀ ﺍﻟﻬﯽ ﺩﺭ ﻣﯽ ﺁﯾﺪ. ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ ﺗﺒﺮﯼ ﺟﺴﺘﻦ ﺑﻪ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺳﯿﺴﺘﻢ ﺩﻓﺎﻋﯽ ﺑﺪﻥ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﺎﻧﻊ ﺭﺷﺪ ﻣﯿﮑﺮﻭﺏ ﻫﺎ ﻣﯽ ﺷﻮﺩ. ﻋﻼﻭﻩ ﺑﺮ ﺍﯾﻨﮑﻪ ﻣﯽ ﺗﻮﺍﻧﺪ ﻣﻌﯿﺎﺭ ﻭ ﻣﺤﮑﯽ ﺟﺪﯼ ﺑﺮﺍﯼ ﻣﺪﻋﯿﺎﻥ ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﺩﻋﺎﯼ ﺩﻭﺳﺘﯽ ﻭ ﻋﺸﻖ ﺧﻮﺩ، ﭼﻘﺪﺭ ﺟﺪﯼ ﻭ ﺻﺎﺩﻕ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﺑﻨﺎﺑﺮﺍﯾﻦ ﺗﺒﺮﯼ (ﺩﻭﺭﯼ ﺟﺴﺘﻦ) ﻭ ﻟﻌﻦ ﮐﺎﻣﻼ ﻣﻨﻄﻘﯽ ﻭ ﻣﻌﻘﻮﻝ ﺍﺳﺖ ﻫﻤﺎﻥ ﮔﻮﻧﻪ ﮐﻪ ﻣﻨﺎﺑﻊ ﺩﯾﻨﯽ ﻧﯿﺰ ﺑﻪ ﮐﺮﺍﺕ ﺁﻥ ﺭﺍ ﺑﯿﺎﻥ ﮐﺮﺩﻩ ﺍﻧﺪ.
خودمم یه مطلب اضافه کنم برا اونایی که میگن شما شیعه هستین چرا لعن میکنین اگر لعن کردن دشمنان اسلام درست نبود امام حسین تو زیارت عاشورا دشمنان اسلام رو لعن نمیکرد کافیه یه بار زیارت عاشورارو بخونین تا متوجه بشین...
ﻭ ﺣﺘﯽ ﺩﺭ ﻗﺮﺁﻥ ﮐﻪ ﺍﺯ ﻓﺤﺶ ﺩﺍﺩﻥ ﺑﻪ ﻣﺸﺮﮐﯿﻦ ﻧﻬﯽ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ، ﺩﻫﻬﺎ ﺑﺎﺭ ﮔﺮﻭﻫﻬﺎﯾﯽ ﺭﺍ ﻣﻮﺭﺩ ﻟﻌﻦ ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ، ﺑﻪ ﻋﻨﻮﺍﻥ ﻧﻤﻮﻧﻪ ﻗﺮﺁﻥ ﮐﺴﺎﻧﯽ ﮐﻪ ﺳﺒﺐ ﮔﻤﺮﺍﻫﯽ ﺩﯾﮕﺮﺍﻥ ﻣﯽ ﺷﻮﻧﺪ ﺭﺍ ﻟﻌﻦ ﮐﺮﺩﻩ ﻭ ﻟﻌﻨﺖ ﮐﺮﺩﻥ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺳﺰﺍﻭﺍﺭ ﺍﻋﻼﻡ ﻧﻤﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
(ﻫﺮ ﮐﺴﯽ ﮐﻪ ﻟﻌﻨﺖ ﮐﻨﻨﺪﻩ ﺍﺳﺖ ﺑﺎﯾﺪ ﺍﯾﻦ ﮔﻮﻧﻪ ﺍﻓﺮﺍﺩ ﺭﺍ ﻟﻌﻦ ﮐﻨﺪ):
«ﺇِﻥَّ ﺍﻟَّﺬِﯾﻦَ ﯾَﻜْﺘُﻤُﻮﻥَ ﻣَﺎ ﺃَﻧﺰَﻟْﻨَﺎ ﻣِﻦَ ﺍﻟْﺒَﯿِّﻨَﺎﺕِ ﻭَﺍﻟْﻬُﺪَﻯ ﻣِﻦ ﺑَﻌْﺪِ ﻣَﺎ ﺑَﯿَّﻨَّﺎﻩُ ﻟِﻠﻨَّﺎﺱِ ﻓِﯽ ﺍﻟْﻜِﺘَﺎﺏِ ﺃُﻭﻟَـﺌِﻚَ ﯾَﻠﻌَﻨُﻬُﻢُ ﺍﻟﻠّﻪُ ﻭَﯾَﻠْﻌَﻨُﻬُﻢُ ﺍﻟﻠَّﺎﻋِﻨُﻮﻥَ؛[ﺑﻘﺮﻩ/159] ﻛﺴﺎﻧﻰ ﻛﻪ ﺩﻻﯾﻞ ﺭﻭﺷﻦ، ﻭ ﻭﺳﯿﻠﻪ ﻫﺪﺍﯾﺘﻰ ﺭﺍ ﻛﻪ ﻧﺎﺯﻝ ﻛﺮﺩﻩ ﺍﯾﻢ، ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺁﻧﻜﻪ ﺩﺭ ﻛﺘﺎﺏ ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺮﺩﻡ ﺑﯿﺎﻥ ﻧﻤﻮﺩﯾﻢ، ﻛﺘﻤﺎﻥ ﻛﻨﻨﺪ، ﺧﺪﺍ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﻟﻌﻨﺖ ﻣﻰﻛﻨﺪ؛ ﻭ ﻫﻤﻪ ﻟﻌﻨﺖ ﻛﻨﻨﺪﮔﺎﻥ ﻧﯿﺰ، ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﻟﻌﻦ ﻣﻰﻛﻨﻨﺪ».
ﺍﮔﺮ ﺩﺭ ﺁﯾﻪ ﻗﺮﺁﻥ ﺩﺭ ﻧﻬﯽ ﺍﺯ ﺩﺷﻨﺎﻡ ﺩﺍﺩﻥ ﻧﯿﺰ ﺩﻗﺖ ﮐﻨﯿﻢ، ﺭﻭﺷﻦ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻧﻬﯽ ﺍﺯ ﻓﺤﺶ ﺩﺍﺩﻥ، ﺑﻪ ﺩﻟﯿﻞ ﻣﺎﻫﯿﺖ ﻏﯿﺮ ﻣﻨﻄﻘﯽ ﻣﺎﺟﺮﺍ ﻭ ﺯﻣﯿﻨﻪ ﺳﺎﺯﯼ ﺁﻥ ﺑﺮﺍﯼ ﺍﻗﺪﺍﻣﺎﺕ ﺟﺎﻫﻼﻧﻪ ﺑﯿﺸﺘﺮ ﺍﺳﺖ:
«ﻭَ ﻻ ﺗَﺴُﺒُّﻮﺍ ﺍﻟَّﺬﯾﻦَ ﯾَﺪْﻋُﻮﻥَ ﻣِﻦْ ﺩُﻭﻥِ ﺍﻟﻠَّﻪِ ﻓَﯿَﺴُﺒُّﻮﺍ ﺍﻟﻠَّﻪَ ﻋَﺪْﻭﺍً ﺑِﻐَﯿْﺮِ ﻋِﻠْﻢٍ[ﺍﻧﻌﺎﻡ/108] (ﺑﻪ ﻣﻌﺒﻮﺩ) ﻛﺴﺎﻧﻰ ﻛﻪ ﻏﯿﺮ ﺧﺪﺍ ﺭﺍ ﻣﻰﺧﻮﺍﻧﻨﺪ ﺩﺷﻨﺎﻡ ﻧﺪﻫﯿﺪ، ﻣﺒﺎﺩﺍ ﺁﻧﻬﺎ (ﻧﯿﺰ) ﺍﺯ ﺭﻭﻯ (ﻇﻠﻢ ﻭ) ﺟﻬﻞ، ﺧﺪﺍ ﺭﺍ ﺩﺷﻨﺎﻡ ﺩﻫﻨﺪ.»
ﻓﺤﺶ ﺩﺍﺩﻥ ﻫﯿﭻ ﻓﺎﯾﺪﻩ ﺍﯼ ﺑﺮﺍﯼ ﺟﻨﺎﺡ ﺣﻖ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﻭ ﺗﻨﻬﺎ ﻣﯽ ﺗﻮﺍﻧﺪ ﺳﺒﺐ ﺗﺤﺮﯾﮏ ﻃﺮﻑ ﻣﻘﺎﺑﻞ ﺑﺮﺍﯼ ﻣﻘﺎﺑﻠﻪ ﺑﻪ ﻣﺜﻞ ﺷﻮﺩ. ﺩﺭ ﺣﺎﻟﯽ ﮐﻪ ﺟﻨﺎﺡ ﺣﻖ ﺑﺎﯾﺪ ﺳﺨﻨﯽ ﺑﮕﻮﯾﺪ ﮐﻪ ﻓﺎﯾﺪﻩ ﺍﯼ ﺩﺭ ﭘﯽ ﺁﻥ ﺑﺎﺷﺪ. ﺣﻀﺮﺕ ﻋﻠﯽ (ﻉ) ﺯﻣﺎﻧﯽ ﮐﻪ ﻣﯽ ﺑﯿﻨﺪ، ﺑﻌﻀﯽ ﺍﺯ ﺍﺻﺤﺎﺏ ﺍﯾﺸﺎﻥ ﺩﺭ ﺟﻨﮓ ﺻﻔﯿﻦ، ﺑﻪ ﺷﺎﻣﯿﺎﻥ ﺩﺷﻨﺎﻡ ﻣﯽ ﺩﻫﻨﺪ، ﺑﻪ ﺁﻧﻬﺎ ﻣﯽ ﻓﺮﻣﺎﯾﻨﺪ: ﻣﻦ ﺧﻮﺵ ﻧﺪﺍﺭﻡ ﻛﻪ ﺷﻤﺎ ﺩﺷﻨﺎﻡ ﺩﻫﻨﺪﻩ ﺑﺎﺷﯿﺪ، ﺍﻣﺎ ﺍﮔﺮ ﻛﺮﺩﺍﺭﺷﺎﻥ ﺭﺍ ﺗﻌﺮﯾﻒ، ﻭ ﺣﺎﻻﺕ ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ ﺑﺎﺯ ﮔﻮ ﻣﻰﻛﺮﺩﯾﺪ ﺑﻪ ﺳﺨﻦ ﺭﺍﺳﺖ ﻧﺰﺩﯾﻚﺗﺮ، ﻭ ﻋﺬﺭ ﭘﺬﯾﺮﺗﺮ ﺑﻮﺩ.[1]
ﺑﻨﺎﺑﺮﺍﯾﻦ ﺑﺎﯾﺪ ﻟﻌﻦ ﺭﺍ ﺑﺎ ﺗﻮﺟﻪ ﺑﻪ ﻓﺎﯾﺪﻩ ﺁﻥ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺩﺍﺩ. ﻭ ﺑﺎ ﺍﻧﺪﮎ ﺗﺎﻣﻠﯽ ﺭﻭﺷﻦ ﻣﯽ ﺷﻮﺩ ﮐﻪ ﻟﻌﻦ ﮐﺮﺩﻥ، ﺍﺯ ﻣﺼﺎﺩﯾﻖ ﺗﺒﺮﯼ ﺍﺯ ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﺯ ﻓﺮﻭﻉ ﺩﯾﻨﯽ ﺍﺳﻼﻡ ﻧﯿﺰ ﺑﻪ ﺷﻤﺎﺭ ﻣﯽ ﺭﻭﺩ.
ﺍﻧﺴﺎﻧﯽ ﮐﻪ ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻪ ﻣﺴﺎﻟﻪ ﺍﯼ ﻋﺸﻖ ﻣﯽ ﻭﺭﺯﺩ، ﺑﺎﯾﺪ ﺑﺎ ﻋﻮﺍﻣﻞ ﺁﺳﯿﺐ ﺭﺳﺎﻥ ﺑﻪ ﻋﺸﻖ ﻭ ﻋﻼﻗﻪ ﺧﻮﺩ، ﺩﺷﻤﻨﯽ ﮐﻨﺪ. ﺍﺯ ﻫﻤﯿﻦ ﺭﻭﺳﺖ ﮐﻪ ﻋﺸﻖ ﻭ ﻣﺤﺒﺖ ﺍﻧﺴﺎﻥ، ﺑﺮﺍﯼ ﺍﻭ ﻣﺮﺯ ﻭ ﺧﻂ ﻗﺮﻣﺰ ﻣﯽ ﺁﻓﺮﯾﻨﺪ.
ﮐﺴﯽ ﮐﻪ ﺍﺩﻋﺎﯼ ﺩﻭﺳﺘﯽ ﺑﺎ ﻫﻤﻪ ﮐﺲ ﻭ ﻫﻤﻪ ﻓﺮﻗﻪ ﻫﺎ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ، ﻗﻄﻌﺎ ﻣﻨﺎﻓﻖ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﯽ ﺗﻮﺍﻧﺪ ﻫﺮ ﺩﻗﯿﻘﻪ ﺑﻪ ﺷﮑﻠﯽ ﻭ ﺭﻧﮕﯽ ﺩﺭﺑﯿﺎﯾﺪ ﻭ ﮐﻨﺎﺭ ﻋﻮﺍﻣﻞ ﮐﺎﻣﻼ ﻧﺎﺳﺎﺯﮔﺎﺭ، ﺑﺎﻗﯽ ﺑﻤﺎﻧﺪ. ﺑﻪ ﻋﻨﻮﺍﻥ ﻣﺜﺎﻝ ﭼﮕﻮﻧﻪ ﻣﻤﮑﻦ ﺍﺳﺖ ﮐﺴﯽ ﻃﺮﻓﺪﺍﺭ ﻣﻈﻠﻮﻣﯿﻦ ﺑﺎﺷﺪ ﻭ ﺩﺭ ﻋﯿﻦ ﺣﺎﻝ ﻇﺎﻟﻤﺎﻥ ﺭﺍ ﻧﯿﺰ ﺩﻭﺳﺖ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ؟ ﻭ ﺗﻌﺎﻣﻞ ﻭ ﺭﺍﺑﻄﻪ ﺍﺵ ﺑﺎ ﻫﺮ ﺩﻭ ﮔﺮﻭﻩ ﻣﻈﻠﻮﻡ ﻭ ﻇﺎﻟﻢ ﯾﮑﺴﺎﻥ ﺑﺎﺷﺪ؟
ﺑﻨﺎﺑﺮﺍﯾﻦ ﺍﮔﺮ ﺑﺎﯾﺪ ﺑﺎ ﺍﻭﻟﯿﺎﻯ ﺍﻟﻬﯽ ﺩﻭﺳﺘﻰ ﻛﺮﺩ، ﺑﺎ ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ ﺧﺪﺍ ﻫﻢ ﺑﺎﯾﺪ ﺩﺷﻤﻨﻰ ﻛﺮﺩ. ﻭ ﺍﮔﺮ «ﺩﺷﻤﻨﻰ» ﺑﺎ ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ ﺧﺪﺍ ﻧﺒﺎﺷﺪ، ﺑﻪ ﺗﺪﺭﯾﺞ ﺭﻓﺘﻪ ﺭﻓﺘﻪ، ﻫﻤﺎﻥ ﺩﺷﻤﻨﯽ ﻫﺎ ﻋﺎﺩﯼ ﻭ ﻃﺒﯿﻌﯽ ﺟﻠﻮﻩ ﻣﯽ ﮐﻨﺪ ﻭ ﺷﺨﺺ ﺧﻮﺩ ﺩﺭ ﺻﻒ ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ ﺍﻭﻟﯿﺎﺀ ﺍﻟﻬﯽ ﺩﺭ ﻣﯽ ﺁﯾﺪ. ﺩﺭ ﻭﺍﻗﻊ ﺗﺒﺮﯼ ﺟﺴﺘﻦ ﺑﻪ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺳﯿﺴﺘﻢ ﺩﻓﺎﻋﯽ ﺑﺪﻥ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﺎﻧﻊ ﺭﺷﺪ ﻣﯿﮑﺮﻭﺏ ﻫﺎ ﻣﯽ ﺷﻮﺩ. ﻋﻼﻭﻩ ﺑﺮ ﺍﯾﻨﮑﻪ ﻣﯽ ﺗﻮﺍﻧﺪ ﻣﻌﯿﺎﺭ ﻭ ﻣﺤﮑﯽ ﺟﺪﯼ ﺑﺮﺍﯼ ﻣﺪﻋﯿﺎﻥ ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﺩﻋﺎﯼ ﺩﻭﺳﺘﯽ ﻭ ﻋﺸﻖ ﺧﻮﺩ، ﭼﻘﺪﺭ ﺟﺪﯼ ﻭ ﺻﺎﺩﻕ ﻫﺴﺘﻨﺪ.
ﺑﻨﺎﺑﺮﺍﯾﻦ ﺗﺒﺮﯼ (ﺩﻭﺭﯼ ﺟﺴﺘﻦ) ﻭ ﻟﻌﻦ ﮐﺎﻣﻼ ﻣﻨﻄﻘﯽ ﻭ ﻣﻌﻘﻮﻝ ﺍﺳﺖ ﻫﻤﺎﻥ ﮔﻮﻧﻪ ﮐﻪ ﻣﻨﺎﺑﻊ ﺩﯾﻨﯽ ﻧﯿﺰ ﺑﻪ ﮐﺮﺍﺕ ﺁﻥ ﺭﺍ ﺑﯿﺎﻥ ﮐﺮﺩﻩ ﺍﻧﺪ.
خودمم یه مطلب اضافه کنم برا اونایی که میگن شما شیعه هستین چرا لعن میکنین اگر لعن کردن دشمنان اسلام درست نبود امام حسین تو زیارت عاشورا دشمنان اسلام رو لعن نمیکرد کافیه یه بار زیارت عاشورارو بخونین تا متوجه بشین...
- ۶۴۹
- ۱۳ شهریور ۱۳۹۴
دیدگاه ها (۸)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط