.

.
دلم برای تو می‌سوزد
که این شب‌ها گوشه‌ای می‌نشینی و فکر می‌کنی
اگر اتاق‌ها گوشه نداشته باشند،
با تنهایی‌ات چه کنی

برای خودم
که این شب‌ها تا به تو فکر می‌کنم
حلقه‌ای دست چپم را پیر می‌کند
و تاریکی این خانه اگر
کفاف پنهان کردن اشک‌هایم را ندهد چه کنم

برای او
که این‌شب‌ها بیشتر اگر روزنامه نخواند چه کند

دلم می‌سوزد
و شما، آقای محترم!
شما که چه نسبتی با این خانم دارید!
این زن میان تمام نسبت‌های خودش گیر کرده است
مثل کوه‌نوردی مرده میان کوه و دره گیر کرده است
و آنکه از سقوط به اعماق دره نجاتش می‌دهد
مگر چندسال
با جنازه‌ای بر پشت زندگی می‌کند؟