چه نیکوست

چه نیکوست
که انسان، روحی را بیابد
که در میانه‌ی طوفان‌ها
پناهش باشد.
پناهگاهی نه برای فرار،
بلکه برای آن‌که بتوانی
بی‌هراس از فرو ریختن،
دوباره نفس بکشی؛
سرت را بر شانه‌ای بگذاری
که نمی‌لرزد
و ضربانِ قلبت را
دوباره منظم کنی.
بزرگ‌ترین موهبت آن است
که خودت را بی‌دفاع پنهان نکنی.
حتی رنج،
وقتی در امنیتِ حضورِ
یک دوست تقسیم می‌شود،
دیگر ویرانگر نیست؛
تحمل‌پذیر می‌شود.
و شاید معنای واقعیِ آرامش
یافتنِ کسی‌ست
که هنگامِ طوفان،
پناهت بماند.
بله
امنیت در کنارِ یک روحِ همدل،
آرام‌ترین شکلِ زیستن است.