فتنهی چشم تو چندان ره بیداد گرفت

فتنه‌ی چشمِ تو چندان ره بیداد گرفت
که شکیب دلِ من دامن فریاد گرفت

آن که آیینه‌ی صبح و قدح لاله شکست
خاک شب در دهن سوسن آزاد گرفت

آه از شوخی چشم تو که خونریزِ فلک
دید این شیوه‌ی مردم کُشی و یاد گرفت

منم و شمع دلِ سوخته، یارب مددی
که دگرباره شبْ آشفته شد و باد گرفت

شعرم از ناله‌ی عشّاق غم انگیزتر است
داد از آن زخمه که دیگر ره بیداد گرفت

سایه! ما کشته ی عشقیم، که این شیرین کار
مصلحت را مدد از تیشه‌ی فرهاد گرفت


هوشنگ ابتهاج#