من از وقتی تو نوشته هایم را میخوانیمی نویسم

من از وقتی تو نوشته هایم را میخوانی،می نویسم.
از وقتی اولین نامه را نوشتم.نامه ای که نمیدانستم مفهومش چیست...نامه ای که معنایش را فقط در چشمان تو می یافتم
من هیچگاه بیش از سه جمله ی اول این نامه چیزی ننوشتم:
هیچ باوری نداشتن.منتظر چیزی نبودن.امید داشتن به آن روزی که اتفاقی بیفتد.
کلمه ها از زندگی ما عقب هستند.
تو همیشه از آنچه من انتظار داشتم،جلوتر بودی.
تو همیشه غیر منتظره بودی...


کتاب غیرمنتظره از کریستین بوبن#