انسان،تاوقتی به آگاهی نرسیده است،مثل کودکی است که بزرگتره

انسان،تاوقتی به آگاهی نرسیده است،مثل کودکی است که بزرگترها باید به اویادبدهند،چون نقش بازی کردند،زیبایی وجود وآگاهی بادانش خداییست،که به بشریت به عنوان برکت زندگی بخشیده میشود،آنچه در هستی و نیستی هم نقش دارد و بیش‌تر آدم غایبی است که باید ظاهرشود.

باید به دنبالش گشت.حالا،ردپای شاپرک را دنبال کردم دنبال آن شاه پروانه هامیگشتم،یادگرفتم که زمین مرکز عالم است غاری تاریک است که طبیعتی به دورش پیچیده،ماهنوزمتولد نشده ایم،چنان‌که این هستندگان نمایان (پدیدار) می‌شوند.خصلت وجودهای ما،باآنهاغریب است