چه دلتنگم

چه دلتنگم...
وقتی در ایوان دلتنگی هایم مینشینم وبه منظره خزان زده تنهایی چشم میدوزم,این یاد توست که مرا به کوچه باغ های بهاری عشق میبرد، می برد به خیال، زیر بارش باران ،
چتر ها را میبندیم و تو دستانم را میگیری ،عطر عشق و بوی خاک باران خورده در تار و پود وجودمان می پیچد....
دستهای گرم تو پناه دستان سرد من می شود...

آرام سر خم می کنی و گلبوسه مهربانی را از لبانم میچینی...
آه.. آن لحظه گویی همه شیرینی دنیا را در دلم آب میکنند ... لحظه ای که دلم میخواهد ازشوق بمیرد, لحظه ای که پروانه دلم در شعله آغوش گرمت میسوزد پر و بالش ....

با همین خیالات خزان تنهاییم بهار میشود...با یاد شور انگیز توست که بهاری میشوم عشق من..ای که تمام یادها و لحظه هایم به فدای نیم نگاهت..به دنیایم جان میبخشد شوق خنده هایت...
سردی باد پاییز...
خیالم را می پراند...
پیچش در هم برگ ها در هوا...
سردی دستان من...
نگاه ماتم به پاییز دلگیر بی تو...
دستانت کو؟ ندارمت...

چه دلتنگم...