خانه ای ساخته ام بهر تنهایی خویش

خانه ای ساخته ام بهر تنهایی خویش....

خانه ام رؤیایی ست.....

روی یک بستر نرم و آرام و روان....

که همه جنسش پاکیست.....

خانه واقعیم....

سالهاست که ویران گشته....

پشت آنهمه اندوه نهان....

در دیاری که دگر نیست اثری از پس آن....

امشب اما دلم، سخت گرفتست و غمین....

منم و اینهمه اندوه و حزین....

کلبه من تهی از عشق و هیاهوست....

خداااااااااااااااااا....

امشبت را با دل من راه بیاااااااااااااا.....