کل زندگی‌مان را خاطرات برداشته و دل دور ریختن هیچ کدام‌شا

کل زندگی‌مان را خاطرات برداشته و دل دور ریختن هیچ کدام‌شان را نداریم
داریم له می‌شویم زیر آوار این همه خاطره...
کاش می‌ شد خاطره‌ها را مثل پنبه زد!
کاش آدم‌هایی بودند مثل پنبه‌زن‌هاکه داد می‌زدند:"آآی خاطره می‌زنیم"
می‌آمدندلب حوضی، باغچه‌ای، جایی می‌نشستند وبغل بغل خاطره می‌ریختی جلوی‌شان...گریه‌هایت. غُصه‌خوردن‌هایت.خاطره‌ی رفتن ها و او هی می‌زد...
آنقدر که خاطره‌ها را تکه‌تکه می‌کرد
بعدیک لیوان چای تازه‌دم می‌آوردی برای خاطره‌زن و می‌گفتی:"نوش جان،راحتم کردی از دست این همه خاطره...