پاون پیر زمین آفک زده شَک ترکِ

پاون پیر زمین آفک زده شَک ترکِ
رونشین غم ای چشمون ده خون اچکِ

تو کُر تنور گرم و سرخ آسمون ده
روز، مث کرسک نونی که برشته کچکِ

باد بی عرضه تراسه ای گور بُشک گدار
توی هوگیش فکط لاوه ی چند تا کچکِ

مث سرکنگی چارشونه کَنگون لوار
دل آوادی مای غرصه مثی تو کمکِ

درد یه پهلوی خواویش نکردر که اگو
پا به سی کَن که گلیف خشم ای غم گورکِ

چطو ای چُرت چِش سوهتله ون خو بپر
زنده ای تو بر نمداد به بود نسکِ

راگ راگِ سر کهت دُحت بی موی محل
رند نامردی چند ساله ی هر چاپرکِ

روی تیر پشت له لوار و شَتمال گُدار
جای نشتن سه چوری سرک نیم سرکِ

وحلا پاده ی کاوار پهیده ی دل ما
و حلا چشمون بی خواو خدا هم شَپَکِ

سرشو بو ننه ی شل شرح شو به خشم
وحلا موکحِ شیلین رمه ی شوپرکِ