|| چو آهو به صحرا ، رها و سبک‌بال

|| چو آهو به صحرا ، رها و سبک‌بال
ز چشم تو افتد دل خسته به زوال
نه ماهی که در آسمان می‌درخشد
نه گلی که در باغ جان می‌چکد، انقدر جمال
به ناز نگاهت جهان می‌شود خاموش
به یک خنده‌ات می‌لرزد این دل پرمشغول