مرا به یاد بیاور ، با همان نگاه خسته که بین رفتن و ماندن

مرا به یاد بیاور ، با همان نگاه خسته که بین رفتن و ماندن مردد بود، با همان سلام غمگین که نمیدانست به کدام پایان گره می خورد.با همان غم پنهان که پشت لبخندم بود. مرا به یاد بیاور بگذار که بمانم در خاطراتت در رویاهای گم شده ات در صندوقچه یادگاریت. لااقل نگو که نمیشناسیم ، حتی اگر نامم را هم از یاد ببری هر لبخند از سر اجباری تو را به یاد کسی می اندازد که همیشه تردید داشت ونمیدانست چرا وقتی دلش از همیشه تنگ تر است ، میخندد! مرا به یاد بیاور لااقل سعی کن گاهی به کسی فکر کنی که خانه اش روزی همین حوالی بود و دوست داشت پیش از آنکه دیر شود تمام بغضش را بخندد. ! کسی که تورا دوست داشت و هیکس هیچوقت اندوهش را جدی نگرفت