کوروش بزرگ ما رو ببخش

کوروش بزرگ ما رو ببخش!
من ایرانی نیستم، چون به‌جای درود می‌گویم سلام و به‌جای بدرود می‌گویم خداحافظ.
من ایرانی نیستم،چون روز کوروش بزرگ را نمی‌دانم(۷ آبان) چون این روز فقط در تقویم کشور من ثبت نشده است.
من ایرانی نیستم چون عرب‌ها به من آموختند به خوراک بگویم غذا، در حالی‌که خودشان به ادرار شتر می‌گویند غذا و من هم تکرار می‌کنم.
من ایرانی نیستم، چون عرب‌ها به من آموختند برای شمارش خودمان به‌جای تن از نفر استفاده کنیم که واحد شمارش حیوانات است.
من ایرانی نیستم، چون عرب‌ها به من آموختند که به‌جای گفتن واق واق سگ بگوییم پارس که نام وطنمان است.
من ایرانی نیستم، چون عراب ها به من آموختند بگوییم شاهنامه آخرش خوش است چون در آخر شاهنامه ایرانیان از اعراب شکست می‌خورند.
زمانی که عرب ملخ می‌خورد، کوروش به هر کس به اندازه خانواده‌اش گندم می‌داد..(یعنی عدالت)
زمانی که عرب در بیابان بز می‌چراند... کوروش نیمی از دنیا را گرفت... (یعنی حکومت)
زمانی که عرب دختر را ننگ می‌دانست... کوروش به بانوی ایرانی احترام می‌گذاشت... (یعنی مردم‌پرستی)
زمانی که عرب را “ام جهل” می‌خواندند... شاه کشور من اولین منشور حقوق بشر را نوشت... (یعنی هنر)
زمانی که عرب چوب می‌پرستید... کوروش نیمی از دنیا را یکتا پرست کرد... (یعنی وحدت)
زمانی که عرب دخترش را زنده به گور می‌کرد... کوروش بزرگ برای دختران پارس دانشگاه ساخت... (یعنی عشق)
زمانی که عرب در چادر بود... کشور من تخت جمشید و پاسارگاد داشت... (یعنی عظمت)
و تاریخ کشورمان اینگونه باعث افتخار است.