درد و خنده تلخ

بنام خدا_دردها را بطور کلی چه مادی (جسمی) و چه معنوی (روحی روانی) باید درمان نموده و به نحو احسن چاره نمائیم تا به فاجعه و معضل روبرو نشویم!
دردهای مادی و جسمی را با دارو و درمان می توان بهبود بخشید، ولی دردهای معنوی که روح و روان را خدشه دار نموده، و قلبی شکسته و اشکی سرازیر می شود را، نمی توان به آسانی درمان نمود!
البته تشخیص درد معنوی نیز به مراتب از تشخیص درد جسمی دشوارتر و گاهی غیرممکن است، درد جسم با روش‌های پزشکی و آزمایشات و عکسبرداری و غیره میسر می گردد، ولی درد روح و روان نه!
وقتی دلی به درد می آید، و قلبی شکسته می شود، دلی می سوزد (سوز دل)، آهی که از جگر برمی آید (آه جگرسوز) و...، چگونه میتوان تشخیص داد؟ گاهی اشکی سرازیر می شود و در این حالت فقط می‌توان فهمید که دردی دارد اما چه دردی؟ معلوم نیست!
البته درد ها همیشه هم در اشک نمایان نمی شوند، گاهی دردها با خنده بروز می کنند که می‌توانند بیانگر شدت درد باشند!
قدر مسلم دردی که با خنده نمایان می گردد، خیلی عمیق تر از دردی است که با اشک خودنمائی می کند و حکایت از فاجعه دارد!
بنابر این:
اشک همیشه نشانه درد نیست!
و هر خنده ای نشانه شادی نیست!
درد را فقط در اشک نبینیم!
گاهی خنده نیز از دردی عمیق است!
و بترسیم از خنده ی تلخ ناشی از درد!
و بترسیم از لبخندهای تلخ ناشی از درد درون!
و تا می‌توانیم سعی کنیم در پی درمان دردهای معنوی همنوعان خود از هیچ کوششی دریغ ننموده و با حداکثر توان و تلاش خود و با تمام وجود، در جهت کمک های مادی و معنوی و همدردی و دلجوئی و غیره، وظیفه انسانی و دینی و اخلاقی خود را بخوبی ایفا نمائیم!