خنده یِ لوو مونه هم آدم عیاش گرو

خنده یِ لوو مونه هم آدم عیاش گرو
جون واموندمه سرباز قزلباش گرو

آدمل هر ..گله دیدن سر شاخَش چیدن
انتقامِ گللِ هم گله خشخاش گرو

بُی غمش گروِسم و دردمه نقاشی که
مو کشیدُم غمه اما گُله نقاش گرو

خوشه نی تا بزنهِ زخم زبون یی دلمه
زخم زَن مُردم و هی جاشه نمک پاش گرو

دله یی دشمنَلهِ شاد که تا خنده کُنن
خندسن اهله ولات از مو و شاباش گرو
سرگشته