𝑯𝒊𝒅𝒅𝒆𝒏 𝑴𝒂𝒔𝒌
𝑯𝒊𝒅𝒅𝒆𝒏 𝑴𝒂𝒔𝒌
Season Two | ᴘᴀʀᴛ ⁵ 🖤
ساعت ۴ عصر | کافه‌ای در سئول
ـ مانلی! اینجام!
مانلی با شنیدن صدای مری، لبخند زد و به سمت میز کنار پنجره رفت.
ـ ببخشید دیر کردم.خیابون ها انگار تصمیم گرفته بودند که من دیر برسم.
مری خندید.
ـ حداقل الان رسیدی. بشین، سفارشت رو بدم.
مانلی کیفش رو کنار صندلی گذاشت و نشست.
مری دوست دوران دانشگاهیش بود.
مانلی وقتی کسی رو نداشت مری پیشش بود.
هردو بعد احوال پرسی، مری سرصحبت رو باز کرد.
ـ راستی، تو و تهیونگ چطورین؟ هنوز هم انقدر سرش شلوغه؟
مانلی مِنو رو برداشت و نگاهی بهش انداخت.
ـ مثل همیشه. این چند روز همش جلسه داره و دیر میاد خونه.
ـ اذیتت نمی‌کنه؟
ـ چرا، بعضی وقت‌ها دلم می‌خواد بیشتر کنارم باشه. ولی خب، کارش زیاده.
مری سر تکون داد.
ـ فقط حواست باشه خودت رو فراموش نکنی. قرار نیست تمام روز منتظر برگشتن اون باشی.
مانلی لبخند زد.
ـ نگران نباش. منم برای خودم زندگی دارم!
ـ آره، ولی وقتی اسم تهیونگ میاد، لبخندت تا اینجا می‌ره!
مانلی خندید و دستش رو جلوی صورت مری تکون داد.
ـ خفه شو! همه دارن نگامون می‌کنن.
مری هم خندید و باز ادامه داد:
-تهیونگ، تهیونگ، تهیونگ
بعد از سفارش، مدتی درباره برنامه‌های آخر هفته حرف زدن. مانلی برای اولین بار بعد از چند روز، بدون اینکه مدام ساعت رو نگاه کنه، از وقت گذروندنش لذت می‌برد.
---
ساعت ۷ شب | پارکینگ زیرزمینی یک ساختمان
تهیونگ از آسانسور بیرون اومد. جیمین کنار ماشین منتظرش بود و با دیدنش گوشی رو توی جیبش گذاشت.
ـ تموم شد؟
ـ تقریباً.
جیمین سوار ماشین شد و در حالی که کمربندش رو میبندد.
ـ مایکل دوباره یکی از افرادش رو فرستاده. انگار هنوز نفهمیده نباید سر راه ما قرار بگیره.
تهیونگ نگاهش کرد.
ـ اسمش رو فعلاً جایی نبر. می‌خوام بدونم خودش پشت این ماجراست یا یکی داره از اسمش استفاده می‌کنه.
ـ فهمیدم.
تهیونگ سوار ماشین شد، اما قبل از اینکه جیمین حرکت کنه، گوشی‌اش زنگ خورد.
اسم مانلی روی صفحه ظاهر شد.
تماس رو جواب داد.
ـ جانم؟
ـ کجایی؟ هنوز سرت شلوغه؟
ـ آره، ولی دارم کارم رو جمع می‌کنم. چیزی شده عزیزم؟
ـ نه، فقط می‌خواستم بدونم برای شام خونه‌ای یا نه.
تهیونگ چند لحظه به روبه‌رو خیره موند.
ـ خونه‌ام. امشب زود میام فدات بشم.
ـ باشه، پس منتظرتم.
تماس قطع شد.
جیمین نگاهی بهش انداخت.
ـ می‌دونی، اگه یکی از افرادت بفهمه رئیسش با یه تماس این‌طوری نرم می‌شه، دیگه ازت نمی‌ترسه.
تهیونگ گوشی رو کنار گذاشت.
ـ جیمین.
ـ بله؟
ـ رانندگی کن.
جیمین خندید و ماشین رو روشن کرد.
---
ساعت ۹ شب | خانه‌ی تهیونگ و مانلی
تهیونگ برخلاف شب‌های قبل، سر وقت به خونه رسید. مانلی که داشت میز شام رو آماده می‌کرد، با دیدنش لبخند زد.
ـ وای، امروز خورشید از غرب طلوع کرده،مستر کیم؟
تهیونگ از پشت بهش نزدیک شد و دست‌هاش رو دور کمرش حلقه کرد.
ـ دلت برام تنگ شده بود؟
مانلی سرش رو کمی به سمتش چرخوند.
ـ نه، فقط می‌خواستم مطمئن شم بنده رو فراموش نکردی.
تهیونگ خندید و گردش رو بوسه عمیقی گذاشت.
ـ خیلی خب، امشب تمام‌وقت در خدمت شما هستم.
مانلی برگشت و دست‌هاش رو دور گردنش انداخت.
ـ پس بیا کمکم کن.«ما فکردیم چیز دیگه ای میخوای؟ 🙄🍼»
<!-- empty paragraph -->برای اون‌ها، اون شب مثل خیلی از شب‌های دیگه گذشت؛ با شام، خنده و حرف زدن درباره‌ی اتفاقات روز.
اما وقتی مانلی ازش پرسید جلسه‌اش درباره‌ی چی بوده، تهیونگ فقط گفت:
ـ یه مسئله‌ی کاری بود که حل شد.
مانلی سؤال دیگه‌ای نپرسید.
فعلاً ترجیح می‌داد به حرفش اعتماد کنه.
حتی اگر گوشه‌ای از ذهنش هنوز دنبال جواب بعضی سؤال‌ها بود.
Season Two | ᴘᴀʀᴛ ⁵ 🖤
ساعت ۴ عصر | کافه‌ای در سئول
ـ مانلی! اینجام!
مانلی با شنیدن صدای مری، لبخند زد و به سمت میز کنار پنجره رفت.
ـ ببخشید دیر کردم.خیابون ها انگار تصمیم گرفته بودند که من دیر برسم.
مری خندید.
ـ حداقل الان رسیدی. بشین، سفارشت رو بدم.
مانلی کیفش رو کنار صندلی گذاشت و نشست.
مری دوست دوران دانشگاهیش بود.
مانلی وقتی کسی رو نداشت مری پیشش بود.
هردو بعد احوال پرسی، مری سرصحبت رو باز کرد.
ـ راستی، تو و تهیونگ چطورین؟ هنوز هم انقدر سرش شلوغه؟
مانلی مِنو رو برداشت و نگاهی بهش انداخت.
ـ مثل همیشه. این چند روز همش جلسه داره و دیر میاد خونه.
ـ اذیتت نمی‌کنه؟
ـ چرا، بعضی وقت‌ها دلم می‌خواد بیشتر کنارم باشه. ولی خب، کارش زیاده.
مری سر تکون داد.
ـ فقط حواست باشه خودت رو فراموش نکنی. قرار نیست تمام روز منتظر برگشتن اون باشی.
مانلی لبخند زد.
ـ نگران نباش. منم برای خودم زندگی دارم!
ـ آره، ولی وقتی اسم تهیونگ میاد، لبخندت تا اینجا می‌ره!
مانلی خندید و دستش رو جلوی صورت مری تکون داد.
ـ خفه شو! همه دارن نگامون می‌کنن.
مری هم خندید و باز ادامه داد:
-تهیونگ، تهیونگ، تهیونگ
بعد از سفارش، مدتی درباره برنامه‌های آخر هفته حرف زدن. مانلی برای اولین بار بعد از چند روز، بدون اینکه مدام ساعت رو نگاه کنه، از وقت گذروندنش لذت می‌برد.
---
ساعت ۷ شب | پارکینگ زیرزمینی یک ساختمان
تهیونگ از آسانسور بیرون اومد. جیمین کنار ماشین منتظرش بود و با دیدنش گوشی رو توی جیبش گذاشت.
ـ تموم شد؟
ـ تقریباً.
جیمین سوار ماشین شد و در حالی که کمربندش رو میبندد.
ـ مایکل دوباره یکی از افرادش رو فرستاده. انگار هنوز نفهمیده نباید سر راه ما قرار بگیره.
تهیونگ نگاهش کرد.
ـ اسمش رو فعلاً جایی نبر. می‌خوام بدونم خودش پشت این ماجراست یا یکی داره از اسمش استفاده می‌کنه.
ـ فهمیدم.
تهیونگ سوار ماشین شد، اما قبل از اینکه جیمین حرکت کنه، گوشی‌اش زنگ خورد.
اسم مانلی روی صفحه ظاهر شد.
تماس رو جواب داد.
ـ جانم؟
ـ کجایی؟ هنوز سرت شلوغه؟
ـ آره، ولی دارم کارم رو جمع می‌کنم. چیزی شده عزیزم؟
ـ نه، فقط می‌خواستم بدونم برای شام خونه‌ای یا نه.
تهیونگ چند لحظه به روبه‌رو خیره موند.
ـ خونه‌ام. امشب زود میام فدات بشم.
ـ باشه، پس منتظرتم.
تماس قطع شد.
جیمین نگاهی بهش انداخت.
ـ می‌دونی، اگه یکی از افرادت بفهمه رئیسش با یه تماس این‌طوری نرم می‌شه، دیگه ازت نمی‌ترسه.
تهیونگ گوشی رو کنار گذاشت.
ـ جیمین.
ـ بله؟
ـ رانندگی کن.
جیمین خندید و ماشین رو روشن کرد.
---
ساعت ۹ شب | خانه‌ی تهیونگ و مانلی
تهیونگ برخلاف شب‌های قبل، سر وقت به خونه رسید. مانلی که داشت میز شام رو آماده می‌کرد، با دیدنش لبخند زد.
ـ وای، امروز خورشید از غرب طلوع کرده،مستر کیم؟
تهیونگ از پشت بهش نزدیک شد و دست‌هاش رو دور کمرش حلقه کرد.
ـ دلت برام تنگ شده بود؟
مانلی سرش رو کمی به سمتش چرخوند.
ـ نه، فقط می‌خواستم مطمئن شم بنده رو فراموش نکردی.
تهیونگ خندید و گردش رو بوسه عمیقی گذاشت.
ـ خیلی خب، امشب تمام‌وقت در خدمت شما هستم.
مانلی برگشت و دست‌هاش رو دور گردنش انداخت.
ـ پس بیا کمکم کن.«ما فکردیم چیز دیگه ای میخوای؟ 🙄🍼»
<!-- empty paragraph -->برای اون‌ها، اون شب مثل خیلی از شب‌های دیگه گذشت؛ با شام، خنده و حرف زدن درباره‌ی اتفاقات روز.
اما وقتی مانلی ازش پرسید جلسه‌اش درباره‌ی چی بوده، تهیونگ فقط گفت:
ـ یه مسئله‌ی کاری بود که حل شد.
مانلی سؤال دیگه‌ای نپرسید.
فعلاً ترجیح می‌داد به حرفش اعتماد کنه.
حتی اگر گوشه‌ای از ذهنش هنوز دنبال جواب بعضی سؤال‌ها بود.
- ۱۲۵
- ۱۸ آبان ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۰)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط
