قهوه می‌ریزم و یادِ تو می‌چکد در فنجان

قهوه می‌ریزم و یادِ تو می‌چکد در فنجان
دودِ این خاطره بالا می‌رود تا ایمان
بغضِ من در دلِ فنجان ، به تَمامی پیداست
مثلِ تلخیِ نگاهی که نماند و پایان
رفتی و عطرِ تو ماند
از شبِ آخر بر جا در تهِ لیوانم