وقتی صدای نقاره غروبهای صحنت قدمهایم را میخکوب میکند

وقتی صدای نقاره غروب‏های صحنت قدم‏هایم را میخکوب می‏کند، فریاد رضا رضا را در متن موسیقی محزون می‏شنوم و بغض شکسته‏ام را تقدیم دیدارت می‏کنم.
رضا جان! دانه کدام انگور جرئت یافت که طعم ذلت مأمون را به کام تو بچشاند تا قبله هشتم را در صبر و لبخند خویش بنا کنی؟

امروز، تنها نه خیابان‏های خراسان که تمام رگ‏های عاشقانت، به گلدسته و رواقت ختم می‏شود.
خاطره سوزاندن جگرت، تا قیامت از ذهن خاک خراسان بیرون نمی‏رود.
آهوی دلم دوان دوان می‏آید
تو آن جگرسوخته‏ای که آب را به زائرانش هدیه می‏کند؛ زیرا اولاد علی علیه‏السلام از عزیزترین‏های خود می‏بخشیدند و من در صحن تو، به دنبال اشاره‏هایی می‏گردم که با آن حرف می‏زنی؛ مثل پرواز همان کبوتران که با گندم‏های محبت تو، عمری است اسیر رهایی در آسمان همجوار تواند.
هر روز به شوق تکرار خاطره تو و آهو، آهوی دلمان از هر جا رمیده می‏شود؛ دوان دوان در سایه تو مأوا می‏گیرد تا دست تو، مثل ابری سخاوتمند، بر نیازش ببارد؛ پس اشتیاق تند ما را مجاب کن یا علی بن موسی الرضا!