اگر انسان به فکر و خیال خود اجازه دهد که صحنه های گناه و

اگر انسان به فکر و خیال خود اجازه دهد که صحنه های گناه و شهوترانی در ذهن او جولان پیدا کند، سرانجام به گناه کشیده خواهد شد.

بزرگان فرموده اند خیال گناه، مثل آن است که در یک اطاق سفید، با چوب و هیزم آتش روشن کنی... ممکن است آتش سوزی رخ ندهد، اما دوده های سیاه در و دیوار وجودت را تیره و تار میکند.

برای رهایی از گناه راهی جز این وجود ندارد که از همان اول بالهای پرنده خیال خود را بچینیم و جلوی پروازش را بگیریم.