P³

P³


صبح، جیمین با صدای یونگی از خواب پرید.

ـ هی، بچه!

جیمین هول شد و سریع نشست. ـ ب... بله؟

یونگی به لیوان شکسته روی زمین اشاره کرد.

ـ این کار توئه؟

جیمین با ترس سرش رو تکون داد. ـ نـ... نه، ببخشید... اتفاقی...

یونگی خواست چیزی بگه که مادر جیمین وارد اتاق شد.

ـ بچه‌ها، امروز جیمین رو می‌برم خرید. یونگی، مراقبش باش.

یونگی پوزخند زد. ـ من پرستار نیستم.

مادرش لبخند زد و رفت.

چند ثانیه سکوت شد.

یونگی به جیمین نگاه کرد.

ـ فقط یه قانون داری.

ـ چـ... چی؟

ـ بدون اجازه‌ی من به وسایلم دست نزن.

جیمین سرش رو پایین انداخت.

یونگی آهی کشید.

ـ و صبحونه‌ات رو بخور. رنگت مثل گچه.

جیمین با تعجب نگاهش کرد.

یونگی سریع پشتش رو کرد.

ـ نگام نکن