‌ ‌
در بازگشایی حضوریِ مدارس، تجدید نظر کنید!!!!

با احتیاط برای امر واجبی از خانه بیرون می‌روم، قبل از خروج چک می‌کنم که ماسک، طلق، دستکش و اسپری ضدعفونی‌کننده را فراموش نکرده‌باشم، با احتیاط از خیابان رد می‌شوم و در تمام طول مسیر، والدین نگران و بلاتکلیفی را می‌بینم که در دو راهی مانده‌اند، که کودک دلبندشان را به میدان مین کرونا بفرستند یا نه!!!!؟
همه نگرانند و مضطرب و حق هم دارند انصافا! که چطور می‌توان اجتماع بزرگی از بچه‌های کوچک را به درستی و بدون تلفات، کنترل کرد؟ چگونه می‌توان به کودکانی که جز بازی و سهل‌انگاری و نهایتا انجام تکالیف، هنوز اقدامات سخت‌گیرانه‌تری در دامنه‌ی ذهنی‌شان نیست فهماند که نباید دنبال هم بدوند و بازیگوشی کنند؟ که ساعات طولانی ماسک بزنند بی‌آنکه ماسک‌هاشان خیس و آلوده شود؟ که بدون ماسک و از نزدیک با هم حرف نزنند؟ که هر چند دقیقه یکبار و قبل از اینکه ناخواسته، دست یا مدادشان را به دهان ببرند، حتما به خوبی و درستی آن‌ها را ضدعفونی کرده‌باشند؟ که در سرویس‌های بهداشتی عمومی مدرسه نهایت احتیاط را بکنند؟ که دلشان هوای رفاقت و صمیمیت نکند؟ که از فاصله‌ها دلشان نگیرد، اشک نریزند و با مشت، اشک‌های کودکانه‌شان را پاک نکنند؟ که کیف و وسایلشان چقدر می‌توانند خطرناک و آلوده باشند؟ چطور می‌توان بدون تلفات، فرهنگ درستِ پیشگیری را در این شرایط سخت و حساس، به ذهن‌های کوچک و لطیفشان حالی کرد؟!
والدین نگرانند، خانواده‌ها، مردم، آنان که ماه‌هاست رعایت فاصله و بهداشت را کرده‌اند، نگرانند...
در برگزاری حضوری کلاس‌ها تجدید نظر کنید لطفاً!
مردم نگرانند و کودکان، معصوم و نابلد...

#قشنگ