#شاهنامه #رازهانمادها#هوشنگ

#شاهنامه #رازهانمادها#هوشنگ
۶- آغاز کِشتگری

دیگر دستاورد بزرگ دورۀ هوشنگ برای نیاکان این بود که اندک‌اندک و در درازای سده‌ها، مردمان -به سالاری زنان اندیشمند- آموختند که جوی‌ها بکنند و برای برآوردن نیاز تشنگی، «آب» را از «چشمه»ها و «رود=دریا»ها به نزدیک خانه‌ها برسانند! و با آمدن آب، اندک اندک دانستند که «آب» مایه رویش گیاهان خوراکی از دانه‌هاست! در «طبقات ناصری» می‌خوانیم:

« هوشنگ بن فراواک، بن سیامک، بن مشی، بن کیومرث، و لقب او به عجم پیش‌داد گویند، یعنی نخستین دادگر او را گویند. او ... جهان را آبادان کرد و از درختان تخته ها و درها ساخت وآبها در جویها روان کرد و ...»

چُن این کرده شد، چارۀ آب ساخت؛
ز دریا به هامونش‌اندر بتاخت!

چَراگاهِ مردم بدین برفزود،
پراگندن تخم و کشت و درود.

بورزید پس هر کسی نان خویش،
برنجید و بشناخت سامان خویش.

«نان» مجاز از «خوراک» است و هنوز هم بسیار مردم ایران هرگونه «خوراک» را «نان» می‌خوانند و «نان خوردن» کنایه از «روزی خوردن» است.


یاری‌نامه:
داستان ایران - استاد فریدون جنیدی
https://t.me/ShahnamehToosi


@ShahnamehToosi