یلدا

یلدا
نام دختری ست
بالابلند

باموهایی بافته شده
که سیاهی شب را
به موهایش

و دلتنگی هایش
رابه پیراهن حریر سپیدش سنجاق میکند

و دانه دانه آرزوهایش
را تسبیحی میسازد

و درلابه لای سجاده اش
برگ های پاییزی میریزد

و بااشک هایش وضو وصل
میگیرد و
وتفآلی به دیوان حافظ میزند

و

*یوسف گمگشته بآزآید به کنعان غم مخور *

را نه یکبار
که صدبار
به آرامی زمزمه میکند

و با تاجی از
برگ های پاییزی
به استقبال زمستان میرود

وردای سپیدش را
روی زمین
میکشد
وبه خواب میرود . . .