ضرب المثل های فارسیآش شله قلمکار

ضرب المثل های فارسی/آش شله قلمکار...
ناصر الدین شاه قاجار بنا بر نذری که داشت سالی یک روز،آن هم در فصل بهار،به شهرستانک از ییلاقات شمال غرب تهران و بعدها به علت دوری راه به قریه سرخه حصار،واقع در شرق تهران می رفت.به فرمان او12دیگ آش بار می گذاشتند که از قطعات گوشت 14رأس گوسفند و غالب گیاهان و انواع خوردنی ها ترکیب می شد.کلیه اعیان و اشراف و رجال و شاهزادگان و زوجات شاه و وزرا در این آشپزان افتخار حضور داشتتند و همگی به کار آشپزی می پرداختند.عده ای از معاریف و موجهین کشور به کار پاک کردن نخود و سبزی و لوبیا و ماش و عدس و برنج مشغول بودند.جمعی فلفل و زرد چوبه و نمک تهیه می کردند.خانمه هایی که مواقع عادی و در خانه مسکونی خود دست به سیاه و سفید نمی زدند،در این محل چادر به کمر زده در پای دیگ آشپزان برای روشن کردن آتش و طبخ آش کذایی از بر و دوش و سر و کول یکدیگر بالا می رفتند تا هر چه بیشتر مورد لطف و عنایت قرار گیرند.خلاصه هر کس به فرا خورشان و مقام خویش کاری انجام می داد تا آش مورد بحث حاضر و مهیا شود.چون این آش ترکیب نامناسبی از غالب خوردنی ها بود،لذا هر کاری که ترکیب ناموزون داشته باشد و یا به قول علامه دهخدا:چو زنبیل در یوزه هفتاد رنگ باشد؛آن را به آش شله قلمکار تشبیه می کنند.