ای که مرا خواندهای راه را از من پنهان مکن

══════════════════════════

«ای که مرا خوانده‌ای، راه را از من پنهان مکن…»

▂▂▂▂▂▂▂▂▂▂▂▂▂▂▂▂▂▂▂▂

این جمله، اعترافِ آرامِ انسانی است که می‌داند حضورش در این مسیر تصادفی نیست؛ او احساس کرده که خوانده شده است. خوانده شدن یعنی گشوده شدن دری در افق معنا؛ یعنی دل، صدایی را شنیده که او را از زندگی عادی به میدان مسئولیت فراخوانده است.

اما هر دعوتی، اگر راهش روشن نباشد، می‌تواند انسان را در حیرت رها کند. از همین رو این جمله، ادامه‌ی طبیعی آن نداست:
اگر مرا به این مسیر فراخوانده‌ای، چراغ راه را نیز خاموش مکن.

در هندسه‌ی معنوی زندگی، دعوت آغاز حرکت است و راه، تداوم آن. آن‌که می‌گوید «راه را از من پنهان مکن»، در حقیقت از خدا می‌خواهد که میان دلِ مشتاق و مسیر حق «تراز هدایت» برقرار بماند؛ تا قدم‌ها در بی‌راهه فرو نرود و مقصد در غبار تردید گم نشود.

وقتی این کلمات در کنار تصویر امامِ شهدا قرار می‌گیرد، معنا ژرف‌تر می‌شود. گویی انسان می‌گوید: ما صدای دعوت را در این عصر شنیده‌ایم؛ اکنون از خدا می‌خواهیم که راه این دعوت را نیز روشن نگاه دارد تا حرکت ما در مدار حقیقت باقی بماند.

«ای که مرا خوانده‌ای…
راه را از من پنهان مکن.»

▂▂▂▂▂▂▂▂▂▂▂▂▂▂▂▂▂▂▂▂

✍️ بهرام محمدی
معمار پارادایم «حد» در حکمرانی

🇮🇷 @bmlimit

📍 wisgoon.com/bmlimit

🌐 ویسگون 🇮🇷 بدون فیلتر══════════════════════════════