دلم را می برد

دلم را می بٓرٓد
یا مى كٓنٓد ! نمی دانم!
صدای جاده که می پیچد به گوش وحیران می کند
هوای دلم را
بهت من وسکوت تو
اغاز می شود
پیچ وتاب تنت
که پرشد
از نارنجی روز وزرد برگ ها
تا انتهای افقی که
بی انتهاست
صدایم کن و
بخوان مرا ! باتومرگ هم
به اندازه ی زندگی زیباست و
نوازش هستی
می کشاندم تا خدا
و شوق بودنم
تا تو