ﺗﻮ ﺷﺒﯿﻪ ﺑﺮﺍﺩﺭﻡ ﻫﺴﺘﯽ، ﯾﻪ ﺑﺮﺍﺩﺭ ﮐﻪ ﻭﺍﺭﺙِ ﺩﺭﺩﻩ

ﺗﻮ ﺷﺒﯿﻪ ﺑﺮﺍﺩﺭﻡ ﻫﺴﺘﯽ، ﯾﻪ ﺑﺮﺍﺩﺭ ﮐﻪ ﻭﺍﺭﺙِ ﺩﺭﺩﻩ
ﯾﻪ ﺑﺮﺍﺩﺭ ﮐﻪ ﻣﺜﻞ ﻣﻦ ﻋﻤﺮﯼ ﺯﯾﺮ ﺳﺎﻃﻮﺭ ﺯﻧﺪﻩﮔﯽ ﮐﺮﺩﻩ
ﺗﻮﺳﺮﯼ ﺧﻮﺭﺩﻩ ﺳﺮﺳﺮﯼ ﻧﺸﺪﻩ، ﺧﻮﻧﺪﻩ ﺍﺯ ﯾﻪ ﺟﻬﺎﻥ ﺑﯽﺑﺮﺩﻩ
ﯾﻪ ﺑﺮﺍﺩﺭ ﮐﻪ ﺑﺎ ﺻﺪﺍﺵ ﺷﺎﯾﺪ ﻭﺭﻕ ﺭﻭﺯﮔﺎﺭ ﺑﺮﮔﺮﺩﻩ
ﻣﻦ ﻫﻤﻪ ﺭﺍﻫﻮ ﺍﺷﺘﺒﺎﻩ ﺭﻓﺘﻢ، ﮐﯽ ﻣﯽﮔﻪ ﺭﺅﯾﺎ، ﺩﻧﯿﺎ ﻣﯽﺳﺎﺯﻩ؟
ﻫﺮ ﺩﺭﺧﺘﯽ ﯾﻪ ﺭﻭﺯ ﺗﺒﺮ ﻣﯽﺷﻪ، ﻫﺮ ﺯﻥ ﺁﺑﺴﺘﻦ ﯾﻪ ﺳﺮﺑﺎﺯﻩ
ﺗﯿﻎ ﺗﻮﻗﯿﻒ ﺭﻭ ﺭﮒِ ﻭﺍﮊﻩﺱ، ﻣﻬﺮ ﻣﻤﻨﻮﻉ ﺭﻭﯼ ﭘﺮﻭﺍﺯﻩ
ﺭﺍﻩِ ﺭﻓﺘﻦ ﻫﻤﯿﺸﻪ ﺑﻦﺑﺴﺘﻪ، ﺭﺍﻩِ ﺑﺮﮔﺸﺖ ﺗﺎ ﺍﺑﺪ ﺑﺎﺯﻩ
ﭘﺲ ﺑﺎﯾﺪ ﺭﻭ ﺑﻪ ﺷﻌﺮ ﺑﺮﮔﺮﺩﻡ، ﺑﺴﻪ ﻫﻤﺪﯾﮕﻪ ﺭﻭ ﻧﻔﻬﻤﯿﺪﻥ
ﺑﺴﻪ ﺗﻮ ﭼﺎﺭﭼﻮﺏ ﺟﻮﻥ ﮐﻨﺪﻥ، ﺑﺴﻪ ﺗﻮ ﯾﻪ ﻣﺪﺍﺭ ﭼﺮﺧﯿﺪﻥ
ﻫﻤﯿﺸﻪ ﭼﺎﻩ ﺭﻭ ﻧﺸﻮﻥ ﺩﺍﺩﻡ ﺑﻪ ﺻﺪﺍﻫﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﻧﻤﯽﺩﯾﺪﻥ
ﺍﻭﻧﺎ ﮐﻪ ﺑﺎ ﺗﺮﺍﻧﻪﻫﺎﻡ ﺁﺧﺮ ﺭﻭﯼ ﭘﯿﺴﺖِ ﺳﻘﻮﻁ ﺭﻗﺼﯿﺪﻥ
ﺣﺲ ﺳﻄﻞ ﺯﺑﺎﻟﻪ ﺭﻭ ﺩﺍﺭﻡ ﻟﺐ ﺑﻪ ﻟﺐ ﺍﺯ ﺳﺮﻧﮓ ﻭ ﺗﻪﺳﯿﮕﺎﺭ
ﺣﺲ ﯾﻪ ﯾﺎﮐﺮﯾﻢ ﮐﻪ ﻓﻬﻤﯿﺪﻩ ﻟﻮﻧﻪﺷﻮ ﺳﺎﺧﺘﻪ ﺭﻭﯼ ﭼﻮﺑﻪﯼ ﺩﺍﺭ
ﻣﻦ ﯾﻪ ﺟﻮﮎ ﺗﻮﯼ ﻣﺠﻠﺲ ﺗﺮﺣﯿﻢ، ﻣﻦ ﯾﻪ ﭘﺮﻭﺍﻧﻪﺍﻡ ﺗﻮﯼ ﺭﮔﺒﺎﺭ
ﻣﻦ ﯾﻪ ﺯﻧﺪﺍﻧﯽﺍﻡ ﮐﻪ ﻋﻤﺮﺵ ﺭﻭ ﻣﺸﺖ ﻣﯽﮐﻮﺑﯿﺪﻩ ﺑﻪ ﺗﻦ ﺩﯾﻮﺍﺭ
ﺗﻠﯽ ﺍﺯ ﺧﻮﺍﺏﻫﺎﯼ ﻣﮑﺮﻭﻫﻢ، ﺗﻠﯽ ﺍﺯ ﺑﻐﺾﻫﺎﯼ ﺗﻌﺰﯾﺮﯼ
ﺧﺴﺘﻪ ﺍﺯ ﺑﻮﺭﺱ ﺑﺸﮑﻦ ﻭ ﺑﺎﺳﻦ، ﺧﻮﻧﺪﻧﻪ ﺍﺯ ﺳﺮ ﺷﮑﻢﺳﯿﺮﯼ
ﺗﻮﯼ ﻋﺼﺮﯼ ﮐﻪ ﺣﺘﺎ ﺑﺎ ﻋﮑﺲِ ﺧﻮﺩﺗﻢ ﺗﻮﯼ ﺁﯾﻨﻪ ﺩﺭﮔﯿﺮﯼ
ﭼﻪﺟﻮﺭﯼ ﻣﯽﺷﻪ ﺯﻧﺪﮔﯽ ﺭﻭ ﻧﻮﺷﺖ، ﻭﻗﺘﯽ ﻟﺤﻈﻪ ﺑﻪ ﻟﺤﻈﻪ ﻣﯽﻣﯿﺮﯼ
ﻭﻗﺘﯽ ﮐﻪ ﮔﺎﻧﺪﯾﺎﯼ ﺍﻣﺮﻭﺯﯼ ﮐﻔﺶ ﮐﻠﻮﯾﻦﮐﻼﯾﻦ ﻣﯽﭘﻮﺷﻦ
ﻭﻗﺘﯽ ﮐﻪ ﻣﯿﻤﻮﻧﺎ ﺩﺍﺭﻥ ﻧﻔﺖِ ﮔﺮﺑﻪﯼ ﺁﺳﯿﺎ ﺭﻭ ﻣﯽﺩﻭﺷﻦ
ﻭﻗﺘﯽ ﮐﻪ ﻏﻮﻻﯼ ﻣﺒﺎﺭﺯ ﻫﻢ ﺑﯽﻗﺮﺍﺭﻩ ﺑﻠﯿﻂِ ﮔﻮﮔﻮﺷﻦ
ﺧﺐ ﺩﯾﮕﻪ ﻋﺎﺩﯾﻪ ﮐﻪ ﻣﻄﺮﺏﻫﺎ ﺧﻮﺩﺷﻮﻧﻮ ﺑﻪ ﭘﻮﻝ ﺑﻔﺮﻭﺷﻦ
ﺣﺎﻻ ﮐﻪ ﺍﺳﺘﺨﻮﻧﺎﯼ ﺷﺎﻣﻠﻮ، ﺯﯾﺮ ﺳﻨﮓِ ﺷﮑﺴﺘﻪ ﻣﯽﭘﻮﺳﻪ
ﺣﺎﻻ ﮐﻪ ﺁﺧﺮﯾﻦ ﭼﺮﯾﮏ ﺩﺍﺭﻩ ﭼﮑﻤﻪﯼ ﺩﯾﮑﺘﺎﺗﻮﺭ ﺭﻭ ﻣﯽﺑﻮﺳﻪ
ﺣﺎﻻ ﮐﻪ ﻣﺮﮐﺰ ﺟﻬﺎﻥ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺗﺨﺖﺧﻮﺍﺏِ ﯾﻪ ﻧﺸﻤﻪﯼ ﺭﻭﺳﻪ
ﺩﯾﮕﻪ ﻓﺮﻗﯽ ﻧﺪﺍﺭﻩ ﺩﻧﯿﺎﻣﻮﻥ ﺗﻮﯼ ﺩﺳﺖِ ﮐﺪﻭﻡ ﺩﯾﻮﺛﻪ
ﺗﻮ ﺷﺒﯿﻪ ﺑﺮﺍﺩﺭﻡ ﻫﺴﺘﯽ، ﯾﻪ ﺑﺮﺍﺩﺭ ﮐﻪ ﺧﻮﺏ ﻣﯽﺑﯿﻨﻪ
ﯾﻪ ﺑﺮﺍﺩﺭ ﮐﻪ ﺧﻮﺏ ﻣﯽﺩﻭﻧﻪ، ﻣﻌﻨﯽ ﮔﻮﻟﻪ ﺭﻭ ﺗﻮﯼ ﺳﯿﻨﻪ
ﻣﺎ ﮐﺘﮏ ﺧﻮﺭﺩﻩﯼ ﯾﻪ ﮐﺎﺑﻮﺳﯿﻢ، ﺗﻮ ﺯﻣﺎﻧﯽ ﮐﻪ ﺭﺅﯾﺎ ﻧﻨﮕﯿﻨﻪ
ﺗﻮ ﺯﻣﺎﻧﯽ ﮐﻪ ﻭﺯﻥ ﺍﯾﻦ ﻫﺴﺘﯽ، ﻣﺜﻞ ﻭﺯﻥ ﺳﮑﻮﺕ ﺳﻨﮕﯿﻨﻪ