ت

ﺑﮕﺬﺍﺭ ﻣﻨﺘﻈﺮ ﺑﻤﺎﻧﺪ

ﺩﻓﺘﺮ ﺷﻌﺮﻡ

ﻋﺎﺷﻘﺎﻧﻪ ﻫﺎﯾﻢ ﺣﺎﻝ ﺧﻮﺏ

ﻣﯿﺨﻮﺍﻫﻨﺪ

ﮔﺎﻫﯽ ﺑﺎﯾﺪ ﺑﯽ ﺑﻬﺎﻧﻪ

ﺑﻪ ﻭﺍﮊﻩ ﻫﺎﯼ ﻧﮕﻔﺘﻪ ﻓﺮﺻﺖ ﺩﺍﺩ

ﺷﺎﯾﺪ ﻫﺮﮔﺰ ﻧﺮﺳﺪ ﻓﺮﺩﺍ

ﺳﺨﻦ ﻣﯿﮕﻮﯾﻢ ﻭﻟﯽ ﺁﺭﺍﻡ

ﺣﻮﺍﺳﻢ ﺑﺎﯾﺪ ﺑﻪ

ﻛﻼﻍ ﻗﺼﻪ ﺑﺎﺷﺪ

ﺭﻭﺯﯼ ﺑﺒﯿﻨﻢ ﺧﻮﺷﯽ ﺭﺍ

ﺑﻪ ﺍﻭ ﺧﻮﺍﻫﻢ ﮔﻔﺖ ﮔﺮﭼﻪ

ﺻﺪﺍﯼ ﺑﯽ ﺧﯿﺎﻟﯽ ﻫﺎﯾﺖ

ﺁﺯﺍﺭﻡ ﻣﯿﺪﻫﺪ

ﺩﻟﻢ ﺗﻨﮓ ﺷﺪﻩ ﺑﺮﺍﯾﺖ

ﻋﻤﺮﯾﺴﺖ ﭘﺎﯼ ﻟﺮﺯ

ﺳﺮﻣﺎﯼ ﺩﯾﮕﺮﺍﻥ

ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺍﻡ

ﺣﺮﻓﯽ ﻧﯿﺴﺖ

ﻣﻦ ﺑﻪ ﺳﻄﺮﻫﺎﯼ

ﺯﺧﻤﯽ ﺍﻡ ﻣﯽ ﺑﺎﻟﻢ

ﺍﯾﻦ ﻫﻤﺎﻥ ﺍﺳﺖ

ﺗﻜﻠﯿﻒ ﻣﻦ

ﻣﺮﺩﻥ ﺍﺯ ﺑﯽ ﺗﻔﺎﻭﺗﯽ ﺑﺮﺗﺮ ﺍﺳت