یه دیالوگ خیلی خوبی تو پل چوبی بود که میگفت:

یه دیالوگ خیلی خوبی تو پل چوبی بود که میگفت:
«روزی ک فک کردی چیزی رو از ته دل دوست داری هیچوقت ولش نکن،ممکنه دوباره تکرار نشه.آدم وقتی تو سن‌ و سال توئه فکر می‌کنه بازم پیش می‌یاد،باید ده پونزده‌ سال بگذره تا بفهمی همون یه بار بوده ک حالت دیگه خوب نمی‌شه.عشق ینی حالت خوب باشه.. همین!»

بنظرم نیاز داریم که یکی بهمون یادآوری کنه؛ که اگه عاشق یه نفریم یا شیفته ی کاری و چیزی هستیم و باهاش حالمون خوبه هیچوقت نباید ولش کنیم، کسی چه میدونه! شاید دیگه هیچوقت اون حس رو نداشتیم..!