ﻳﻪ ﺷﺒﺎﻳﻰ ﺗﻮ ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻫﺴﺖ ﻛﻪ

ﻳﻪ ﺷﺒﺎﻳﻰ ﺗﻮ ﺯﻧﺪﮔﻰ ﻫﺴﺖ ﻛﻪ
ﻭﻗﺘﻰ ﺩﻓﺘﺮ ﺧﺎﻃﺮﺍﺕ ﺯﻧﺪﮔﻴﺘﻮ ﻭﺭﻕ ﻣﻴﺰﻧﻰ ﺑﻪ ﭼﻴﺰﺍﻳﻰ ﻣﻴﺮﺳﻰ ﻛﻪ ﻧﻤﻴﺪﻭﻧﻰ ﺗﻘﺪﻳﺮﺕ ﺑﻮﺩﻩ ﻳﺎ ﺗﻘﺼﻴﺮﺕ...
ﺑﻪ ﺍﺩﻣﺎﻳﻰ ﻣﻴﺮﺳﻰ ﻛﻪ ﻧﻤﻴﺪﻭﻧﻰ ﺩﺭﺩﻥ ﻳﺎ ﻫﻤﺪﺭﺩ...
ﺑﻪ ﻟﺤﻈﻪ ﻫﺎﻳﻰ ﻣﻴﺮﺳﻰ ﻛﻪ ﻫﻀﻤﺶ ﻭﺍﺳﻪ ﺩﻝ ﻛﻮﭼﻴﻜﺖ ﺳﺨﺘﻪ ﻭ ﺑﻪ ﺩﺭﺩﺍﻳﻰ ﻣﻴﺮﺳﻰ ﻛﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﺳﻦ ﻭ ﺳﺎﻟﺖ ﺑﺰﺭﮔﻪ...
ﺑﻪ ﺍﺭﺯﻭﻫﺎﻳﻰ ﻛﻪ ﺗﻮﻫﻢ ﺷﺪ...
ﺭﻭﻳﺎﻫﺎﻳﻰ ﻛﻪ ﮔﺬﺷﺖ....
ﺑﻪ ﭼﻴﺰﺍﻳﻰ ﻛﻪ ﺣﻘﺖ ﺑﻮﺩ ﺍﻣﺎ ﺷﺪ ﺗﻮﻗﻊ...
ﻭ ﺯﺧﻤﻬﺎﻳﻰ ﻛﻪ ﺑﺎ ﻧﻤﻚ ﺭﻭﺯﮔﺎﺭ ﺍﻏﺸﺘﻪ ﺷﺪ.....
ﻭ ﺍﺣﺴﺎﺳﻰ ﻛﻪ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﺍﺷﺘﺒﺎﻩ ﻣﻰ ﻧﺎﻣﻨﺪ...
ﻭ ﺩﺳﺖ ﺁﺧﺮ ﺩﻧﻴﺎﻳﻰ ﻛﻪ ﺑﻬﺖ ﭘﺸﺖ ﻛﺮﺩﻩ......
ﻭﺑﺎﺯﻫﻢ ﺍﻧﺘﻬﺎﻯ ﺩﻓﺘﺮ ﺧﻮﺩﺕ ﻣﻴﻤﺎﻧﻰ....
ﻭ ﺯﺧﻤﻬﺎﻳﻰ ﻛﻪ ﺭﻭﺯﮔﺎﺭ ﭘﺸﺖ ﻫﻢ ﻣﻴﺰﻧﺪ...
ﻭ ﺳﻜﻮﺕ ﻫﻢ ﺩﻭﺍﻯ ﺩﺭﺩﺵ ﻧﻴﺴﺖ...
ﻛﺎﺵ ﺩﻧﻴﺎ ﻣﻬﺮﺑﺎﻥ ﺗﺮ ﺑﻮﺩﻯ...