یادته روز قرارهمیشگیمون روی اون نیمکت مینشستیم

یادته روز قرارهمیشگیمون روی اون نیمکت مینشستیم
دستامون تو دست هم بود ....
که یک روز بایکی دیگه دیدمت خودم را زدم به اون راه تااون دختره ولت نکنه وناراحت شی ازهمان روز کاردلم شده بهانه گیری وسرزنش تااینکه خدا جواب دلِ شکستمو داد
تو روی تخت بیمارستانی ومن درکنارتو وتسبیح به دستم واشکهایی که یک لحظه هم بندنمی آیندتاصبح منتظربازشدن چشمانتن میخواهم فقط این رابه تو بگویم آن دختر چیش ازمن بهتربود که تنهام گذاشتی اگه واقعا لیاقتت داشت حداقل اینجا کنارت بودناگهان صدای مهیب دستگاه قلب بلند میشود به سرعت وبافریاد پرستار راصدامیزنم
پرستاااار....
.
.
‌.
.
.
.
.
.
.
چی شده؟؟؟
چراساکتید؟؟؟؟
آقای دکتر چراسرت پایینه؟؟؟
خانوم پرستارشماچرا اشک میریزید؟؟؟؟
به من بگیدچی شده؟؟؟؟؟
ملافه رو جسمت میگذارند وتومیروی تاابد....
بلندفریاد میزند ازته دلش
خدایاااا چرااا؟؟؟؟
الان من درکنار آرامگاه ابدی تو باچشمانی خسته ازگریه نشسته ام وخاطرات گذشته را باتو مرورمیکنم این تنها راه ممکن برای آرامش دادن به قلب بی قرارم است.....