A KISS MADE OF BLOOD
PART:24
°°°°°°°°°°°°
جونگکوک هنوز نفسش کنار صورت میکا بود. فاصله؟ هیچی. میکا با چشمهای بسته منتظر ماند. تنها کاری که میتوانست بکند…گوش دادن به نفسهای جونگکوک بود. «خوبه. همینطور بمون.»
اما خودش…دیگه خوب نبود. ولی آن لحظه با پلکهای لرزان میکا، نفس کوتاهش، و بدنی که برای حتی یک ذره لمس آماده بود…جونگکوک ناگهان حس کرد چیزی درونش میشکند. خیلی آرام، بیآنکه قصد داشته باشد، نفسش به لبهای میکا برخورد کرد. نه بوسه. فقط…تماس اتفاقی.
اما میکا شوکه شد. بدنش یک لحظه تکان نامحسوس کرد. و درست همانجا کنترل جونگکوک برای یک ثانیه فرو ریخت. دستش همان دستی که قرار نبود هیچوقت بدون اجازه لمس کند به آرامی روی کمر میکا نشست. فقط یک نقطه کوچک. اما برای او؟ برای میکا؟ انگار دنیا ایستاد. میکا لب زد: «جونگ کوک...»
جونگکوک با چنان سرعتی نفسش را قفل کرد که انگار از خودش ترسید. انگار حتی نباید اسمش را میگفت. او دستش را عقب کشید. نه با آرامش…بلکه با چیزی شبیه به ترس. جونگکوک یک قدم عقب رفت. چشمهایش با خشونتی خاموش بسته شد. دندانهایش روی هم فشار آمد. «لعنتی…بهت گفته بودم چشماتو باز نکن.»
میکا تازه چشمانش را باز کرد. آرام گفت: «باز نکردم.»
جونگکوک یک نفس لرزیده کشید؛ نه از ضعف. از مهار وحشیانه. «میکا… تو…»
صدا در گلویش گرفت. او هیچوقت جملهاش نمیگرفت. اما اینبار گرفت. «تو… سامانمو بههم میزنی.»
میکا آرام گفت: «چون نزدیکم؟»
جونگکوک نگاهش کرد. نگاه کسی که سالهاست هیچکس او را مجبور به عقبنشینی نکرده. «چون زیادی نزدیکمی.»
میکا برای اولینبار حس کرد جونگکوک از خودش نه از او میترسد. جونگکوک ادامه داد: «یه قدم دیگه…یه قدم دیگه نزدیکتر بشی…دیگه نمیتونم جلوی خودمو بگیرم.»
میکا نفسش را برید. «و چی میشه؟»
«اونوقت…دیگه نمیذارم ازم دور بشی.»
میکا خیلی آرام گفت: «جونگکوک…»
جونگکوک لحظهای پلک زد، انگار خودش هم دارد باور نمیکند چه گفته. بعد آهسته رو به میکا گفت: «تمرین تمومه. قبل از اینکه… خیلی چیزای دیگه از دستم در بره.»
و برگشت. اما نه با خیال راحت. دستش مشت شده بود. نفسش سنگین.
برای اولین بار جونگکوک عقب نشست
چون خودش را خطرناک میدانست.
°°°°°°°°°°°°
جونگکوک هنوز نفسش کنار صورت میکا بود. فاصله؟ هیچی. میکا با چشمهای بسته منتظر ماند. تنها کاری که میتوانست بکند…گوش دادن به نفسهای جونگکوک بود. «خوبه. همینطور بمون.»
اما خودش…دیگه خوب نبود. ولی آن لحظه با پلکهای لرزان میکا، نفس کوتاهش، و بدنی که برای حتی یک ذره لمس آماده بود…جونگکوک ناگهان حس کرد چیزی درونش میشکند. خیلی آرام، بیآنکه قصد داشته باشد، نفسش به لبهای میکا برخورد کرد. نه بوسه. فقط…تماس اتفاقی.
اما میکا شوکه شد. بدنش یک لحظه تکان نامحسوس کرد. و درست همانجا کنترل جونگکوک برای یک ثانیه فرو ریخت. دستش همان دستی که قرار نبود هیچوقت بدون اجازه لمس کند به آرامی روی کمر میکا نشست. فقط یک نقطه کوچک. اما برای او؟ برای میکا؟ انگار دنیا ایستاد. میکا لب زد: «جونگ کوک...»
جونگکوک با چنان سرعتی نفسش را قفل کرد که انگار از خودش ترسید. انگار حتی نباید اسمش را میگفت. او دستش را عقب کشید. نه با آرامش…بلکه با چیزی شبیه به ترس. جونگکوک یک قدم عقب رفت. چشمهایش با خشونتی خاموش بسته شد. دندانهایش روی هم فشار آمد. «لعنتی…بهت گفته بودم چشماتو باز نکن.»
میکا تازه چشمانش را باز کرد. آرام گفت: «باز نکردم.»
جونگکوک یک نفس لرزیده کشید؛ نه از ضعف. از مهار وحشیانه. «میکا… تو…»
صدا در گلویش گرفت. او هیچوقت جملهاش نمیگرفت. اما اینبار گرفت. «تو… سامانمو بههم میزنی.»
میکا آرام گفت: «چون نزدیکم؟»
جونگکوک نگاهش کرد. نگاه کسی که سالهاست هیچکس او را مجبور به عقبنشینی نکرده. «چون زیادی نزدیکمی.»
میکا برای اولینبار حس کرد جونگکوک از خودش نه از او میترسد. جونگکوک ادامه داد: «یه قدم دیگه…یه قدم دیگه نزدیکتر بشی…دیگه نمیتونم جلوی خودمو بگیرم.»
میکا نفسش را برید. «و چی میشه؟»
«اونوقت…دیگه نمیذارم ازم دور بشی.»
میکا خیلی آرام گفت: «جونگکوک…»
جونگکوک لحظهای پلک زد، انگار خودش هم دارد باور نمیکند چه گفته. بعد آهسته رو به میکا گفت: «تمرین تمومه. قبل از اینکه… خیلی چیزای دیگه از دستم در بره.»
و برگشت. اما نه با خیال راحت. دستش مشت شده بود. نفسش سنگین.
برای اولین بار جونگکوک عقب نشست
چون خودش را خطرناک میدانست.
- ۱۹.۱k
- ۰۶ اردیبهشت ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۵)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط