به کی بگم .

به کی بگم .
عاشقی که بشود یک پُز ... بشود یک ژست ...
نتیجه‌اش میشود عشاقی که میخواهند هیاهو راه بیندازند که ببینید ببینید من هم عاشقم
من هم یکی را دارم که قربان صدقه‌اش بروم و عاشقی کنم و کم نیاورم از موج عاشقانه‌ها
من هم یک اسطوره‌ی عاشقی‌ام چون بلدم برایش بمیرم و جار بزنم که عاشقش هستم
عاشقی که بشود ژست، همه خوب یاد میگیرند ادایش را دربیاورند
اینکه عاشق‌های این دوره پیش چشم هفت ملت قربان قشنگی و مهربانی هم میروند که اتفاقا ماجرای جالبی هم هست به کنار
اما اینکه همان عاشق‌ها که بقول باباهای ما حسابی داغ کرده بودند، فورا یخ میکنند و بدخلقی کردن‌ها و بد و بیراه گفتنشان به هم جلوی چشم همان هفت ملت شروع میشود را آدم نمیداند کجای دلش بگذارد
آدم میماند از دیروز تا امروز چه شده که آنی که خدا بهترش را نیافریده بود، شد آنی که بدترش روی زمین نیست.
یک وقت‌هایی لازم است یک بزرگتر پیدایش بشود و به همه ما بگوید عاشقی نه به آن هیاهوی آهای ملت عاشقی ما را ببینید است و نه به این آهای ملت فلانی که پزش را داشتم به شما میدادم، فلان است و بهمان
لازم است یک بزرگتری به ما بگوید با این کارها هیچ چیز و هیچکس جز خودتان و انتخاب‌هایتان را زیر سوال نمیبرد
لازم است گاهی به پدر و مادرهایمان نگاه کنیم تا ببینیم عشق به همین بی هیاهو یک عمر کنار هم ماندن هاست
به همین قربان‌ صدقه ها و قهر و آشتی هایی که هیچکس ازش بویی نمیبرد
به صبوری و آرامشی که یک عمر جریان دارد
بین دو نفری که خودخواه نیستند و ادای عاشق‌‌های سینه چاک را درنمیاورند
ولی عاشق‌ترینند

شعروشراب