ایران، سال 1308 خورشیدی.
ایران، سال 1308 خورشیدی.
پسین یکی از روزهای بسیار سرد زمستان، مانند هر روز، برای رضاشاه داستانهای شاهنامه از سویِ مراد اورنگ، بازگو میشود:
شبی که قرار بود روشنک دختر داریوش سوم از سپاهان به سرزمین پارس نزد اسکندر برود، اسکندر اصرار داشت که مردم، پیش از حرکت او چراغانی کنند؛ در حالی که مردم اصفهان مانند همه شهرها لباس ماتم بر تن داشتند و عزای ملی اعلام کرده بودند. هم اکنون مردم ایران، کشور و شاه و اینک شاهدخت را نیز از دست میدادند و فردوسی طی یک شعر، این چشم انداز را نمودار کرده...
آن شعر کدامست؟
// ببستند آذین به شهر اندرون
// لبان پر ز خنده، دلان پر ز خون!
رضاشاه طاقت از کف داد و بی اختیار شروع به گریستن کرد و ده دقیقه اشک میریخت. تا آن زمان کسی گریه او را ندیده بود.
بن مایه:
دکتر باستانی پاریزی - شاهنامه آخرش خوش است
پسین یکی از روزهای بسیار سرد زمستان، مانند هر روز، برای رضاشاه داستانهای شاهنامه از سویِ مراد اورنگ، بازگو میشود:
شبی که قرار بود روشنک دختر داریوش سوم از سپاهان به سرزمین پارس نزد اسکندر برود، اسکندر اصرار داشت که مردم، پیش از حرکت او چراغانی کنند؛ در حالی که مردم اصفهان مانند همه شهرها لباس ماتم بر تن داشتند و عزای ملی اعلام کرده بودند. هم اکنون مردم ایران، کشور و شاه و اینک شاهدخت را نیز از دست میدادند و فردوسی طی یک شعر، این چشم انداز را نمودار کرده...
آن شعر کدامست؟
// ببستند آذین به شهر اندرون
// لبان پر ز خنده، دلان پر ز خون!
رضاشاه طاقت از کف داد و بی اختیار شروع به گریستن کرد و ده دقیقه اشک میریخت. تا آن زمان کسی گریه او را ندیده بود.
بن مایه:
دکتر باستانی پاریزی - شاهنامه آخرش خوش است
- ۱.۹k
- ۲۲ خرداد ۱۳۹۹
دیدگاه ها (۱)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط