MIDNIGHT BET

PART:12
°°°°°°°°°°چشم‌هایش تیره‌تر شدند، صدایش نرم ولی زهرآلود شد. میکا سکوت کرد؛ باند را محکم کشید و صدای جونگکوک از درد در آمد. «اوه… لعنتی.»

«خب، اونم جوابم بود.» میکا نفسش را با حرص بیرون داد.
جونگکوک لبخند زد، درد را بلعید و گفت: «بدم نمیاد از این نوع جواب.»

سکوت دوباره بینشان نشست؛ فقط صدای نفس‌های سنگین دو نفر در فضای تاریک. میکا یک قدم عقب رفت، انگار تازه یادش آمده چقدر نزدیک ایستاده. جونگکوک نگاهش کرد بدون شوخی، بدون ماسک همیشگی. نگاهش عاری از نقاب بود، خسته، زخمی و صادق. «یه چیزهایی رو نباید ازم پنهون کنی.»

صدایش آرام بود، تکیه کرده به تخت، اما هر کلمه‌اش انگار با وزن خاصی روی هوا پخش می‌شد. «تو هم می‌ترسی از چیزی که بینمون داره اتفاق می‌افته، درست مثل من.»

میکا در جواب فقط گفت: «باید استراحت کنی.»

جونگکوک لبش را جمع کرد. یک لحظه چیزی شبیه خنده در جانش بود، اما کوتاه و بی‌رمق. «اگه بخوام تو بری، نمیری، نه؟»

میکا با چشمانی ناراحت ولی محکم نگاهش کرد. «نه.»

جونگکوک دستش را روی پایش گذاشت و چشمانش پایین رفت، مثل کسی که نمی‌داند باید بخندد یا فریاد بزند. «آخه چرا تو؟ چرا دقیقاً تو باید بی‌قراری منو بفهمی؟»

میکا لبش را گزید، نمی‌توانست جواب بدهد. اتاق ساکت شد. فقط صدای نفس‌شان مانده بود، مخلوط با وزوز سرد چراغ. جونگکوک سرش را بالا آورد، چشم‌هایش دنبال چیزی در چشمان میکا. «تو نمی‌دونی چطور منو دیوونه می‌کنی وقت‌هایی که این‌قدر آروم رفتار می‌کنی.»

میکا عقب رفت ولی جونگکوک بازوهاش را سریع گرفت. آنقدر نزدیک شدند که نفس‌هایشان با هم قاطی شد. «نکن، جونگکوک.»

جونگکوک آرام گفت: «فقط می‌خوام ببینم این بود اون چیزی که ازش فرار می‌کردی؟»

فاصله‌شان آن‌قدر کم بود که نور روی لب‌های شکافته‌ی جونگکوک افتاده بود و بوی خون مخلوط با بوی پوستشان فضا را پر کرده بود. میکا پلک زد، دلش خواست عقب برود، ولی پاهایش به زمین چسبیده بودند. لحظه‌ای نگاه‌شان گره خورد؛ برق خشم و میل، ترس و عطش در هم پیچید؛ مثل آتشی که هیچ‌کدام نمی‌خواست خاموشش کند. جونگکوک نفس گرفت، صداش پایین و گرم. «تو نمی‌فهمی چقدر خطرناک شدی برای من.»

قبل از اینکه میکا چیزی بگوید، چراغ سقف کم‌نور شد و وزوزش قطع شد. اتاق برای چند ثانیه کاملاً تاریک شد، فقط نفس‌های دو نفر باقی ماند. در آن تاریکی، فاصله بین عقل و غریزه تقریباً از بین رفته بود…
و از بیرون، صدای دور فریاد جمعیت دوباره از رینگ بالا می‌آمد، انگار کلاب نفسش را برای ادامه فرو می‌برد.
دیدگاه ها (۶)

نگاهش مثِ نوری بود که بی‌اجازه می‌تابید؛ نوری که انگار بلد ن...

#عشق_یا_گلوله؟𝑪𝒉𝒂𝒑𝒕𝒆𝒓 𝑻𝒘𝒐 : ²𝑷𝒂𝒓𝒕 : ³²ویو میکا_____چند دقیقه...

هوا رو به تاریکی می‌رفت و حیاط مدرسه تقریباً خالی شده بود. ت...

#عشق_یا_گلوله؟𝑪𝒉𝒂𝒑𝒕𝒆𝒓 𝑶𝒏𝒆 : ¹𝑷𝒂𝒓𝒕 : ²⁶ویو میکا_____فردا شب _...

رمان : فقط به من نگاه کن#𝗝𝘂𝘀𝘁_𝗹𝗼𝗼𝗸_𝗮𝘁_𝗺𝗲Part_38فصل شانزدهم |...

#𝙁𝙞𝙫𝙚.𝙮𝙚𝙖𝙧𝙨.𝙤𝙛.𝙨𝙞𝙡𝙚𝙣𝙘𝙚 𝗽𝗮𝗿𝘁 30{...ا} همین یک حرف...تمام چیزی...

راز خون پارت سوم

# قولی_که_شکست ### پارت ۲ مادرش آهسته پرسید:= مگه تهیونگ شوا...

𓆩 پارت ۷۲ 𓆪 🖤ات چند قدم عقب رفت.ـ تو اینجا چی‌کار می‌کنی؟!مر...

مافیای من

در حال بارگزاری

خطا در دریافت مطلب های مرتبط