گاهی بخوان ز دفتر شعرم ترانه ای

گاهی بخوان ز دفتر شعرم ترانه ای
بنگر که غم به وادی مرگم کشانده است
تنها مرا به تشنه طوفان من ببین
ای بس حدیث تلخ که ناگفته مانده است
گفتم :ز سرنوشت بیاندیش و اسمان
گفتی:غمین مباش که ان کور و این کر است
دیدی که اسمان کر و سرنوشت کور
صدها هزارمرتبه از ما قوی تر است ..