بیا باور کنیم که دلواپسیم.

بیا باور کنیم که دلواپسیم.
بیا باور کنیم که هنوز آب از سر این رابطه نگذشته.
هنوز من برای تو شعر می گویم و تو دلتنگی ات را به روی کسی نمی آوری.
باور کنیم که آدمیزاد با هر رها کردنی، ذره ای از خودش را ذوب می کند.
با هر رها کردنی یک عالمه تنهایی می آید و جاهای خالی را پر می کند.
تنهایی از آن حس های وفادار است، اگر آمد، می ماند.
از جنس عشق است.
از جنس توست.
نمی رود.
باور کنیم که با هر رفتنی، تکه ای از جان هم می رود.
من باور کرده ام،
تو هم باور کن که کسی برای من، " تو " نمی شود.