ببخشید بی ادبیه ولی این حرف طلاس.....

ببخشید بی ادبیه ولی این حرف طلاس.....

ﺩﺭ ﮐﻤﺮ ﭘﺪﺭﻣﺎﻥ ﺟﺎﻳﻤﺎﻥ ﺧﻮﺏ ﺑﻮﺩ....
ﺳﺎﻝ ﻫﺎ ﭘﻴﺶ
ﺷﺒﯽ ﮐﻪ ﭘﺪﺭ ﺟﻮﺍﻥ ﺑﻮﺩ ﻭ ﻣﺎﺩﺭ ﺟﻮﺍﻥ ﺗﺮ....
ﺛﺎﻧﻴﻪ ﻫﺎ ﻧﻴﻤﻪ ﺷﺐ ﺭﺍ ﻧﺸﺎﻥ ﻣﯽ ﺩﺍﺩ ﻭ ﻭﻗﺖ ﺧﻮﺍﺑﻴﺪﻥ ﮐﻨﺎﺭ ﻫﻢ....
ﻋﺸﻮﻩ ﺍﯼ ﺑﺮ ﭘﺎ ﺷﺪ. . .!
ﺍﺯ ﮐﻤﺮ ﭘﺪﺭ ﺍﻧﺘﻘﺎﻝ ﻳﺎﻓﺘﻴﻢ ﺑﻪ ﺷﮑﻢ ﻣﺎﺩﺭ....

ﻣﺎ ﺑﺎ ﮔﻮﺵ ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ ﺷﻨﻴﺪﻳﻢ ﮐﻪ ﻓﻨﺮ ﻫﺎﯼ ﺗﺨﺖ
ﺭﺍﺿﯽ ﻧﺒﻮﺩند ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﺳﻔﺮ.....
ﻧُﻪ ﻣﺎﻩ ﻣﺎ ﺑﻪ ﻫﺮ ﺩﺭﯼ ﮐﻮﺑﻴﺪﻳﻢ ﮐﻪ ﺑﻴﺨﻴﺎﻝ ﻣﺎ ﺷﻮﻳﺪ ﻧﺸﺪ....
ﺑﻪ ﺩﻧﻴﺎ ﺁﻣﺪﻳﻢ ﮐﻪ ﺍﯼ ﮐﺎﺵ ﺳَﺮﺯﺍ ﺭﻓﺘﻪ ﺑﻮﺩﻳﻢ.....
ﺣﺎﻻ ﻫﺮ ﺭﻭﺯ ﻫﺰﺍﺭ ﺑﺎﺭ ﺑﻪ ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ ﻣﯽ ﮔﻮﻳﻴﻢ,
ﺍﯼ ﮐﺎﺵ ﺩﺭ ﺁﻥ ﺧﻮﺩ ﺍﺭﺿﺎﻳﯽ ﻫﺎﯼ ﺩﻭﺭﺍﻥ ﺑﻠﻮﻍ ﭘﺪﺭ,
ﻧﻮﺑﺖ ﻣﺎ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﺑﻪ ﺩﺳﺘﻤﺎﻝ ﮐﺎﻏﺬﯼ ﺁﻣﻴﺨﻪ ﻣﯽ ﺷﺪﻳﻢ,
ﻭ ﺩﺭ ﺳﻄﻞ ﺁﺷﻐﺎﻝ ﻣﯽ ﺍﻓﺘﺎﺩﻳﻢ.....

ﮐﻪ ﺁﻥ ﺩﺳﺘﻤﺎﻝ ﮐﺎﻏﺬﯼ
ﺷَﺮﻑ ﺩﺍﺷﺖ ﺑﻪ ﺍﻳﻦ ﺩﻧﻴﺎﻱ ﮐﺎﻏﺬﯼ.....