ﺍﻟﻬﻲ ﺑﻪ ﻣﺴﺘﺎﻥ ﻣﻴﺨﺎﻧﻪ ﺍﺕ

ﺍﻟﻬﻲ ﺑﻪ ﻣﺴﺘﺎﻥ ﻣﻴﺨﺎﻧﻪ ﺍﺕ
ﺑﻪ ﻋﻘﻞ ﺁﻓﺮﻳﻨﺎﻥ ﺩﻳﻮﺍﻧﻪ ﺍﺕ
ﺑﻪ ﺩﺭﺩﻱ ﮐﺶ ﻟﺠﻪ ﻱ ﮐﺒﺮﻳﺎ
ﮐﻪ ﺁﻣﺪ ﺑﻪ ﺷﺎﻧﺶ ﻓﺮﻭﺩ ﺍﻧﻤﺎ
ﺑﻪ ﺩﺭﻱ ﮐﻪ ﻋﺮﺵ ﺍﺳﺖ ﺍﻭ ﺭﺍ ﺻﺪﻑ
ﺑﻪ ﺳﺎﻗﻲ ﮐﻮﺛﺮ ﺑﻪ ﺷﺎﻩ ﻧﺠﻒ
ﺑﻪ ﻧﻮﺭ ﺩﻝ ﺻﺒﺢ ﺧﻴﺰﺍﻥ ﻋﺸﻖ
ﺯ ﺷﺎﺩﻱ ﺑﻪ ﺍﻧﺪﻩ ﮔﺮﻳﺰﺍﻥ ﻋﺸﻖ
ﺑﻪ ﺭﻧﺪﺍﻥ ﺳﺮﻣﺴﺖ ﺁﮔﺎﻩ ﺩﻝ
ﮐﻪ ﻫﺮﮔﺰ ﻧﺮﻓﺘﻨﺪ ﺟﺰ ﺭﺍﻩ ﺩﻝ
ﮐﻪ ﺧﺎﮐﻢ ﮔﻞ ﺍﺯ ﺁﺏ ﺍﻧﮕﻮﺭ ﮐﻦ
ﺳﺮﺍﭘﺎﻱ ﻣﻦ ﺁﺗﺶ ﻃﻮﺭ ﮐﻦ
ﺧﺪﺍ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺟﺎﻥ ﺧﺮﺍﺑﺎﺗﻴﺎﻥ
ﮐﺰﻳﻦ ﺗﻬﻤﺖ ﻫﺴﺘﻲ ﺍﻡ ﻭﺍﺭﻫﺎﻥ
ﺑﻪ ﻣﻴﺨﺎﻧﻪ ﻱ ﻭﺣﺪﺗﻢ ﺭﺍﻩ ﺩﻩ
ﺩﻝ ﺯﻧﺪﻩ ﻭ ﺟﺎﻥ ﺁﮔﺎﻩ ﺩﻩ