دنبال پستی بودم

دنبال پستی بودم
که این بغض لعنتی و سمج را با خودش
بشوره و ببره...
مثل خیلی روزها
مثل خیلی غروبهای تنهایی
یک بغض سرکش یقه دلت و میگیره و رهات نمیکنه
رو میکنم به ویسگون
یک "نه توی"غریبه
امیدم این است که کسی دلتنگیت را بفهمد
در پس اینهمه پست جورواجور
بخودم نهیب میزنم
اما هر چه هست در پس این پرده
هستند کسانی که منتظرن
هستند کسانی که تنهایند
هستند کسایی که ...
باز به این تصویر رسیدم از این درخت تنها
اما سبز
امیدم این حرفی سخنی لحن بجایی
این غم سنگین سالیان را از دلم بزداید
همرهان محجوبم
درودتان باد.
پر حرفی مرا ببخشید