بسم الله الرحمن الرحیم

بسم الله الرحمن الرحیم
پاسخ قسمت دوم :
يا إِلٰهِى وَرَبِّى وَسَيِّدِى وَمَوْلاىَ، لِأَيِّ الْأُمُورِ إِلَيْكَ أَشْكُو، وَ لِمَا مِنْها أَضِجُّ وَأَبْكِى، لِأَلِيمِ الْعَذابِ وَشِدَّتِهِ، أَمْ لِطُولِ الْبَلَاءِ وَمُدَّتِهِ . فَلَئِنْ صَيَّرْتَنِى لِلْعُقُوبَاتِ مَعَ أَعْدائِكَ، وَجَمَعْتَ بَيْنِى وَبَيْنَ أَهْلِ بَلَائِكَ، وَفَرَّقْتَ بَيْنِى وَبَيْنَ أَحِبَّائِكَ وَأَوْلِيائِكَ - ای خدای من و پروردگار و سرورو مولایم، برای کدامیک از دردهایم به حضرتت شکایت کنم و برای کدامین گرفتاریم به درگاهت بنالم و اشک بریزم. آیا برای دردناکی عذاب و سختی‌اش، یا برای طولانی شدن بلا و زمانش، پس اگر مرا در عقوبت و مجازات با دشمنانت قرار دهی و بین من و اهل عذابت جمع کنی و میان من و عاشقان و دوستانت جدایی اندازی.
عبادت ابرار :
آری،ابرار، یعنی بزرگانی چون امامان علیهم السلام، و یا معدودی از دیگران که در رشد و کمال به مراتب بسیار بالا رسیده‌اند، خداوند سبحان را از ترس از جهنم و یا امید بهشت بندگی عبادت نمی‌کنند، بلکه خودش را می‌شناسند، می‌پرستند و دوست دارند؛ نه این که به بهشت و جهنم فکر نمی‌کنند!
این افراد، نماز را برای آن که در بهشت به آنها چندتا قصر و حور بیشتر داده شود اقامه نمی‌کنند، و گناه را برای آن که به آتش جهنم معذب نشوند، ترک نمی‌کنند؛ بلکه همین که امر خداوند متعال است، برای آنها کافیست و اطاعت می‌ کنند؛ اگر بابت عبادت پاداش اضافی به آنها داده نشود، باز هم عبادت می‌کنند، و اگر به آنها بشارت داده شود که گناهانت به حساب نمی‌آید، باز هم گناه نمی‌کنند، و معنای این مقام،فکر نکردن به بهشت و جهنم نمی‌باشد.
رسیدن به این مقام، در توان همگان نیست، لذا از همگان نیز چنین رشد و درجه‌ای خواسته نشده است، چنان که تمامی آیات قرآن کریم، راجع به بهشت و جهنم، جهت ایجاد خوف عقلی و ایمانی از جهنم و امید و شوق عقلی و ایمانی به بهشت می‌باشد. حتی برای پیامبران و امامان علیهم السلام.
قُلْ إِنَّمَا أَنَا بَشَرٌ مِثْلُكُمْ يُوحَى إِلَيَّ أَنَّمَا إِلَهُكُمْ إِلَهٌ وَاحِدٌ فَمَنْ كَانَ يَرْجُو لِقَاءَ رَبِّهِ فَلْيَعْمَلْ عَمَلًا صَالِحًا وَلَا يُشْرِكْ بِعِبَادَةِ رَبِّهِ أَحَدًا - بگو: من فقط بشرى هستم مثل شما؛ امتيازم اين است كه به من وحى مى شود كه تنها معبودتان معبود يگانه است؛ پس هركه به لقاى پروردگارش اميد دارد، بايد كارى شايسته انجام دهد، و هيچ كس را در عبادت پروردگارش شريك نكند!(سوره کهف آیه 110)
رِجَالٌ لَا تُلْهِيهِمْ تِجَارَةٌ وَلَا بَيْعٌ عَنْ ذِكْرِ اللَّهِ وَإِقَامِ الصَّلَاةِ وَإِيتَاءِ الزَّكَاةِ يَخَافُونَ يَوْمًا تَتَقَلَّبُ فِيهِ الْقُلُوبُ وَالْأَبْصَارُ - مردانى كه نه تجارت و نه معامله اى آنان را از ياد خدا و برپاداشتن نماز و اداى زكات غافل نمى‌كند؛ آنها از روزى مى‌ترسند كه در آن، دلها و چشمها زير و رو مى‌شود.(سوره نور آیه 37)(پایان)