به من گفته بودند عشق را در جایی می توان یافت که زندگی باش

به من گفته بودند عشق را در جایی می توان یافت که زندگی باشد، که زیبایی باشد.

گفته بودند عشق در روییدن است، در دل سپردن. و من به جستجوی عشق برآمدم و آن را در رویاندن دیدم، در زندگی بخشیدن.

عشق را در جان کسی یافتم که وجودش را فداکارانه، ایثار کرد تا تجسم عشقش، خورشید تابناک حیات دیگری باشد. آن کسی که تمام شادی های دنیا را در شنیدن ضربان های قلب کودکش خلاصه کرد. کسی که خداوند ماهتاب عشق در زمینش نامید.

من، عشق را در تلالو چشمان کسی یافتم که اولین گام های کودکش را به تماشا نشسته بود. عشق را در دستان لرزان کسی دیدم که پیشانی تب دار فرزندش را نوازش می کرد.

من، عشق را در آغوش گرمی دیدم که همواره، گرم و گشوده و پذیرا است. و قلبی که هرگز از تپیدن، تنها برای دیگری باز نمی ایستد.

آری، عشق، منتهای عشق، این است: فرشته بودن اما بال های خود را به دیگری بخشیدن. عشق این است: مادر بودن...

تقدیم به مادران ایران زمین،، خاک پاتون هستم فرشته های زمینی...