ای پادشه خوبان داد از غم تنهایی

ای پادشه خوبان داد از غم تنهایی

دل بی تو به جان آمد وقت است که باز آیی

دائم گل این بستان شاداب نمی ماند

دریاب ضعیفان رادر وقت توانایی

مشتاقی ومهجوری دور ازتو چنانم کرد

کز دست بخواهد شد پا یاب شکیبایی

یارب به که شایدگفت این نکته که در عالم

رخساره به کس ننمودآن شاهد هر جایی

ساقی چمن وگل را بی روی تو رنگی نیست

شمشاد خرامان کن تا باغ بیارایی

ای درد توام درمان در بستر ناکامی

وی یاد توام مونس در گوشه ی تنهایی

در دایره ی قسمت ما نقطه ی تسلیمیم

لطف آنچه تو اندیشی،حکم آنچه تو فرمایی

فکر خود و رﺃی خود در عالم رندی نیست

کفر است دراین مذهب خود بینی وخود رﺃیی

زین دایره ی مینا خونین جگرم می ده

تا حل کنم این مشکل در ساغر مینایی



" اللهم عجل لولیک الفرج بحق زینب کبری سلام الله علیها "